غزل شمارهٔ ۱۴۶۶

هوش مصنوعی: در عشق سلیمان، من با پرندگان هم‌نشین هستم و هم عشق یک پری را دارم، هم خود را مردی می‌دانم که درباره پری‌ها می‌خواند.

هوش مصنوعی: هرکس که زیبایی بیشتری داشته باشد، اگر او را در شیشه قرار دهم، راحت‌تر می‌توانم او را تحت تأثیر قرار دهم و جادویم را بر او اعمال کنم.

هوش مصنوعی: به دلیل این حادثه، هم دیوانه‌ام و هم عاقل، هم سخن‌گویم و هم خاموش. در واقع، من مانند لوحی از سکوت هستم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در حال حاضر مریم تغییر کرده و حالتی متفاوت دارد. این احساس به قدری عمیق است که نمی‌دانم چطور باید به آن واکنش نشان دهم.

هوش مصنوعی: از آن رنگی که بی‌رنگم، مانند آویزی به خاطر آن موهایش. مانند شمعی که در برابر پروانه می‌سوزد، ای خدا، چقدر پریشان و سردرگم هستم.

هوش مصنوعی: به او گفتم، ای محبوب، امروز حال دیگری دارم. او جواب داد که برو! به من نگاه نکن! من دیگر در دنیای انسانیت نیستم.

هوش مصنوعی: ای آقا، اگر مردانگی داری، بیا و ببین که این نگرانی چه چیزی به همراه دارد؛ از آتش طمع تو، جانم به دود تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: یا اینکه به شدت عاشق شو و به سمت ما بیایی، یا از کنار ما برو. با خودت تا وقتی که من پرده را کنار نزنم، در پرده نیا.

هوش مصنوعی: من هم جوانی و هم کهنسالی، هم فرزندم و هم پدرم، هم خدمتگزارم و هم ارباب. من اینجا هستم و به آنجا نیز تعلق دارم.

هوش مصنوعی: من هم مانند شمس شکرریز، قدرتمند و دل‌نواز هستم. هم در زادگاهم تبریز معروفم و هم در نقش ساقی و مست. در عین حال هم شناخته شده‌ام و هم رازها و ویژگی‌هایی دارم که کمتر کسی از آن‌ها مطلع است.