غزل شمارهٔ ۱۴۲۰

مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۲۰

اگر شد سود و سرمایه چه غمگینی چو من هستم

برآور سر ز جود من که لاتأسوا نمودستم

اگر فانی شود عالم ز دریایی بود شبنم

گر افتاده‌ست او از خود نیفتاده‌ست از دستم

جهان ماهی عدم دریا درون ماهی این غوغا

کنم صیدش اگر گم شد که من صیاد بی‌شستم

غزل شمارهٔ ۱۴۱۹: بگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستم غزل شمارهٔ ۱۴۲۱: بیا بشنو که من پیش و پس اسبت چرا گردم

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

اگر شد سود و سرمایه چه غمگینی چو من هستم

برآور سر ز جود من که لاتأسوا نمودستم

هوش مصنوعی: اگر روزی به سود و ثروتی دست یافتم، چرا باید غمگین باشم وقتی که من هم مانند تو هستم؟ پس سر خود را بلند کن و از سخاوت من بهره‌مند شو، زیرا من هرگز ناامید نشده‌ام.

اگر فانی شود عالم ز دریایی بود شبنم

گر افتاده‌ست او از خود نیفتاده‌ست از دستم

هوش مصنوعی: اگر جهان از بین برود، دلیلش این است که شبنم مانند قطره‌ای از دریا به زمین افتاده است؛ این شبنم هرچند افتاده، اما اصلش از دریا جدا نشده و همچنان در حقیقت به دریا وابسته است.

جهان ماهی عدم دریا درون ماهی این غوغا

کنم صیدش اگر گم شد که من صیاد بی‌شستم

هوش مصنوعی: جهان مانند ماهی است که در دریای عدم شنا می‌کند. من اگر بتوانم این ماهی را صید کنم که از دستم رفته، باید بدانم که من صیاد بدون دست و ابزار هستم.