غزل شمارهٔ ۱۳۹۸

هوش مصنوعی: من جمعی از دوستان را دیدم و از این پس هیچ نگرانی نخواهم داشت. همچنین راه و مسیر شما را دیدم و دیگر با آن افراد همراه نخواهم بود.

هوش مصنوعی: ای تو که پادشاه گلزار هستی، دل و چشمانم را از زیبایی‌های خود سیراب کن. نمی‌خواهم در این سفره به بازیچه تبدیل شوم.

هوش مصنوعی: وقتی کعبه به من توجه می‌کند، دیگر به سمت آن نخواهم رفت. وقتی که محبوب من به زمین آمده است، دیگر پیامبر کیوان نخواهم شد.

هوش مصنوعی: من در حالی که پر انرژی و خوشحالم، به نوعی هم وابسته و هم آزاد هستم و امیدوارم که از وسوسه‌های شیطانی دور بمانم.

هوش مصنوعی: ای جان و جهان، تو شاهی بر زمین و زمان، همچون خرد که هم در روشنایی و هم در تاریکی وجود دارد. پس چرا من جان نشوم و به تو نپیوندم؟