غزل شمارهٔ ۱۳۹۷

هوش مصنوعی: از این همه من و ما، چه جالب است که من چه کسی هستم. فقط گوش کن و صدای خود را کنترل کن، دستم را بر دهانم گذاشته‌ام تا آرامش بگیرم.

هوش مصنوعی: وقتی که من از راه درست منحرف شدم، دیگر برای من هیچ چیز مهم نیست. اگر قدمی بگذارم، هر چیزی که پیش بیاید را می‌شکنم.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه هر لحظه از وجودم پر از یاد توست، چه وقتی که خوشحال باشم و چه زمانی که غمگین.

هوش مصنوعی: اگر تو تلخی کنی، من هم تلخ خواهم شد، اما اگر لطف کنی، من هم به لطف تو شاد می‌شوم. با تو بودن برای من لذت‌بخش است، ای معشوق با لب‌هایی همچون شکر.

هوش مصنوعی: شما در واقعیت من چه کسی هستید؟ من مانند آینه‌ای در دستان شما هستم و هر چه شما نشان دهید، من نیز به آن شکل درمی‌آیم و خود را مورد آزمایش قرار می‌دهم.

هوش مصنوعی: تو با قامت بلند و زیبا مانند سروی در باغی، و من به عنوان سایه‌ات، همچون سایه‌ای در کنار تو خواهم بود. در کنار گل، چادری برپا می‌کنم تا در کنار تو و زیبایی‌ات باشم.

هوش مصنوعی: اگر بدون تو گل بشکنم، خار در دست من می‌شود و اگر همه خارها باشم، باز هم من تمام گل‌ها و یاس‌ها هستم.

هوش مصنوعی: هر لحظه با درد دل و رنجی که دارم، شراب غم را می‌نوشم و به خاطر هر نفس، خواهم کوزه‌ام را بر درگاه ساقی بشکنم.

هوش مصنوعی: هر لحظه که به یاد تو می‌افتم، دلم می‌خواهد به سمت تو بروم و سایه‌ات را لمس کنم، تا شاید زیبایی‌ات مرا بیدار کند و درد درونم را برطرف کند.

هوش مصنوعی: در دل من، نوری شبیه شمع وجود دارد که به خاطر لطف و صلاح، هم دین و ایمانم را روشن می‌کند. او در زندگی من همچون گنجی ارزشمند است که بدون او، هیچ چیز معنایی ندارد.