غزل شمارهٔ ۱۳۹۶

هوش مصنوعی: در دوباره به رازهای روم می‌نگرم و صدای بلبل را در میان گل‌ها و باغ‌های روم می‌شنوم، که در دل من یاد آن معشوقه‌ام را زنده می‌کند.

هوش مصنوعی: تا کی باید از شرم و حیا رنج بکشم؟ بس است، بیا و همراه با دل من به سوی محبوب برویم.

هوش مصنوعی: صبری در من نمانده تا من به سوی وعده‌ها بروم و عقلی در من باقی نمانده تا به راه درست بروم.

هوش مصنوعی: ای زهره من، ساز بزن و به نغمه‌ات گوش فراتر از این تن برسان، تا به تماشای تو بیایم و از زیبایی‌ات بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: دل من از بی‌تابی و خستگی به شدت نگران و آشفته است. احساس می‌کنم که می‌خواهم دل را به سوی کسی که به آن نیاز دارد ببرم و آن را به او بسپارم.

هوش مصنوعی: از من پرسیدند که در چه حرفه‌ای فعالیت می‌کنی، چرا به کار نمی‌پردازی؟ راه کسب و کارم را نشان بده تا بتوانم بعداً به کارم برسم.

هوش مصنوعی: دل من وقتی متوجه شد که او از خود بی‌خبر است، به دنبال نشانه‌ای از خودم می‌گردد تا به او برسم و آثار عشقم را بر دلم بیابم.

هوش مصنوعی: من برای اینکه حسادت و بدی از رقبای خود دور بماند، دستم را در دست یار می‌گذارم و به کنار غار می‌روم.

هوش مصنوعی: درس‌های بزرگان و رئیسان، گاهی به نوعی از سر بی‌خبری و بی‌احساسی است. وقتی انسان از روی ناآگاهی و خامی به تکرار آنها می‌پردازد، احساس می‌کند که هنوز در مرحله ابتدایی و یادگیری است.