غزل شمارهٔ ۱۳۸۱

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌دانم چطور می‌توانم مستی را که به در خانه‌ام می‌آید از خود برانم. اگر شراب‌نوشی پیشش بیفتم، با او نشسته و از او می‌خورم.

هوش مصنوعی: مستی که به من هجوم آورده، روح من است و باعث افتخار و سلطنت من محسوب می‌شود؛ تا زمانی که این حالت بر من سزانده نشود.

هوش مصنوعی: ای دوست من، تو که روشنی زندگی منی، بیا و می خوشی را به من هدیه کن. روزی که بخواهم از سرخوشی زندگی‌ام کم کنم، آن روز را برای عمرم نمی‌شمارم.

هوش مصنوعی: وقتی پدرم مرا به شراب‌های گرانبها واگذار کرد، دیگر به هیچ چیز جز ساقی نگاه نمی‌کنم و از دستورات او غافل نخواهم شد.

هوش مصنوعی: من چه بارها خود را آزمایش کرده‌ام و در روزهایی که عقل و فکر سالمی دارم، به پرسش‌ها و مشکلات نزدیک می‌شوم. اما در روزهایی که تحت تأثیر احساسات و نشئگی هستم، نمی‌توانم به درستی فکر کنم و دچار سردرگمی می‌شوم.

هوش مصنوعی: شراب تن و شراب جان کجاست؟ آسمان و ریسمان کجا هستند؟ تو مست می‌باشی، اما من از حوض کوثر سرمست هستم.

هوش مصنوعی: مستی می‌آید و سرنوشتش را در زمین با دشواری و بدحالی می‌گذراند، در حالی که آسمان بر او احترام می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر ام tonight شب مستی و روح روشنی داری، ای باربر، سکوت کن و دیگر از این شراب نخوری، ای بزرگوار!