غزل شمارهٔ ۱۳۸۲

هوش مصنوعی: ای ساقی با دل‌های روشن، لطفاً جام پر را بگیر و به ما بده که به خاطر این کرم و لطفی که می‌کنی، ما را از بی‌وجودی به وجود آورده‌ای.

هوش مصنوعی: زمانی که فکر و اندیشه انسان را آزار دهد و او را از زندگی واقعی دور کند، باید با آن مبارزه کند و این موانع را از مسیر خود بردارد. زیرا افکار منفی و مشغولیت‌های ذهنی باعث می‌شود که روح انسان تضعیف شده و هر لحظه از جان او کاسته شود.

هوش مصنوعی: ای دل، سکوت کن و از صحبت‌های او نگو. تو از حال و روز او آگاهی نداری و بر چهره‌اش نشانی از محبت نمی‌بینی. اگر همچون ماه زیبا و روشن هستی، ای جان.

هوش مصنوعی: زیبایی چهره دانشمندان و دلسوزی عارفان را چه کسی دیده است؟ کجا است آن دانش و درک عمیق؟ چرا بوی گلستان و خوشبوئی آن را نمی‌شنویم؟

هوش مصنوعی: از آن نوشیدنی که وقتی می‌خوری، طعم تلخی به خود می‌گیرد، نمی‌توان انتظار خوشی داشت. این نوشیدنی را جستجو نکن و به دنبال شادی و لذتی که در جام گل و خوشحالی وجود دارد، برو.

هوش مصنوعی: ای خوش‌چهره، آن می را بیاور که در دلش حکمت نهفته است و از دریای جان کمک می‌گیرد تا در مایه‌های وجودش نفوذ کند.

هوش مصنوعی: برخی که به وجود خدا یا حقایق دیگر ایمان ندارند، باید به شدت دچار درد و رنج شوند تا درک کنند که وجود این مسائل چقدر مهم و حیاتی است. زمانی که این درک برایشان حاصل شود، همه چیز برایشان روشن می‌شود و به حقیقت زندگی پی می‌برند.

هوش مصنوعی: اگر به شکل واقعی خالی بودی، سخنان من عمیق و عالی بود. یا روشن شو یا از ما دور شو و بیش از این ستم نکن.

هوش مصنوعی: ای آقا، تو همچون دردی هستی که به چشم من چسبیده است. اگر برنگردانی این صفحه را، من قلم را می‌شکنم.

هوش مصنوعی: هر کسی که در زندگی خود به دنبال مقام یا قدرت است، در نهایت از جایی به دست می‌آورد. این مقام ممکن است به دلیل ویژگی‌های خاص فرد، مانند شجاعت یا مهارت، به او اعطا شود. اما باید دقت کرد که این مدعا را به تنهایی حاصل نکرده و همواره کسانی در پس آن نقش داشته‌اند.

هوش مصنوعی: وطن هرگز خالی نخواهد ماند، پس این جسم را از من خالی کن. جان من مست است و در خاک و آب قرار دارد، می‌ترسم که قدمم بلغزد.

هوش مصنوعی: ای شمس تبریزی، تو ما را ببین. تو برای ما نعمت بزرگی هستی، مانند نیرویی که در زندگی‌ام وجود دارد و به من قوت می‌بخشد. تو سلامتی در وقت بیماری منی.