غزل شمارهٔ ۱۳۷۴

ای عاشقان، من می‌خواهم خاک را به جواهر تبدیل کنم و ای نوازندگان، من سینی شما (که در آن سکه می ریزند) را پر از طلا می کنم.

 ای تشنگان، امروز برای شما آب می‌آورم و این خاک خشک را به باغی سرسبز مثل بهشت تبدیل می‌کنم.

ای کسانی که در تنهایی و بی‌کسی به سر می‌برید، روزگاری خوش و گشایش در راه است. من هر کس که غمگین و خسته باشد را به مقام و شادی می‌رسانم.

 ای کیمیا، به من نگاه کن ؛ چرا که من می‌توانم صدها مکان را به جایگاه‌های مقدس تبدیل کنم و صدها خانه را به منبرهایی برای گفتن حقایق و معارف الهی تبدیل سازم.

هوش مصنوعی: ای کافران، من قفل‌های شما را می‌شکنم زیرا من حاکم مطلق هستم و می‌توانم هر کسی را مؤمن یا کافر کنم.

هوش مصنوعی: ای بوالعلا، ای بوالعلا! تو مانند موم در دست ما هستی؛ اگر بخواهیم می‌توانیم تو را به شکل خنجر درآوریم و اگر بخواهیم می‌توانیم تو را مانند ساغر بسازیم.

هوش مصنوعی: تو ابتدا در حالت نطفه بوده‌ای و سپس به مرحله‌ای رسیدی که شکل گرفت و به صورت موزونی درآمدی. حالا ای انسان، به سمت من بیا تا تو را زیباتر بسازم.

هوش مصنوعی: من اندوه را تبدیل به شادی می‌کنم، و راه را به گمراهی نشان می‌دهم. می‌توانم گرگ را به یوسف تبدیل کنم و زهر را به شیرینی مبدل سازم.

هوش مصنوعی: ای خَوانِدِگان، من انگشتر گشوده‌ام تا هر دهان خشکی را با لب‌های نوشیدنی سیراب کنم.

هوش مصنوعی: ای گلستان، ای باغ زیبا! از تو می‌خواهم که در لحظه‌ای خاص، زیبا و دلپذیر باشی. می‌خواهم وقتی که گل‌های خوشبو و دل‌فریب تو را در کنار نیلوفرها قرار دهم، جفتی زیبا و هماهنگ بسازم.

هوش مصنوعی: ای آسمان، تو از نرگس هم زیباتری! چگونه می‌توانم خاک را به عطر خوش عنبر تبدیل کنم و خار را به چیز باارزش و دلپذیر؟

هوش مصنوعی: ای عقل بزرگ، هرچه تو بگویی راست و درست است. تو همان حاکم و بزرگ‌منش هستی، من هم می‌خواهم کمتر صحبت کنم و بیشتر گوش کنم.