غزل شمارهٔ ۱۳۷۳

هوش مصنوعی: ای پزشک عاشقان، لطفاً دستت را بر روی من بکش تا بخت و مقام و جایگاه من به بلندی آسمان‌ها برسد.

هوش مصنوعی: بر دستان و گردنم زنجیری ببند، اما آن را افسون ندان، چرا که هر روز بیشتر از قبل تحت تأثیر جادو و کشش تو دیوانه می‌شوم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم تا برای دل خود گنجی از طلا بدهم، حتی اگر صورت زیبا و دل‌ربای او تنها گواهی از عشق من باشد.

هوش مصنوعی: اگر تو شهادت‌ها و گواهان من را نادیده می‌گیری، ای کسی که با جفا و سختی قضاوت می‌کنی، پس به‌راستی بی‌زحمت مرا به حضور بپذیر.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر نبودن محبت و دلداری تو آرامش ندارد. ای خدا! دلیل این شوق و هیجان در دل من چیست که هر لحظه به یاد خاک پای تو می‌لرزد و سرم آشفته می‌شود؟

هوش مصنوعی: ای جانم، در کنارم بنشین و نشانم بده. اگر دلم را سرشار کنی، هرچند که بی‌تو دلم شکسته باشد، تو مرا از این حال نجات بده، حتی اگر ناتوانم.

هوش مصنوعی: گاهی در دور آتش می‌چرخم و گاهی درون شکاف آتش هستم. دل من مانند آهن داغ است و از دم آهنگر داغ و پرحرارت می‌شود.

هوش مصنوعی: هر روز زندگی تازه‌ای به من می‌بخشد که آرامش و تسکینم می‌کند. همچنین هر روز پیغامی جدید از این عشق دریافت می‌کنم که مانند پیامبری برای من است.

هوش مصنوعی: وقتی در سایه‌تو پناه آوردم، مانند آفتابی شدم که در آسمان می‌درخشد. از آن زمان به عشق تو بنده شدم و به مقام خاقان و سلطان سنجر رسیدم.

هوش مصنوعی: ای عشق، تا چه زمانی باید از تو بگویم؟ گاهی با زبان پر اقرار و گاهی با شوق و محبت، گاهی با زبانی سبز و سرزنده و گاهی با حالتی تازه و شاداب.