غزل شمارهٔ ۱۳۷۵

هوش مصنوعی: من دوباره برگشته‌ام مانند عید نوروز، تا زنجیرهای زندانی که در آن به سر می‌برم را بشکنم و همچنین این قلمرو ظالم و بی‌رحم را تحت کنترل و فشار خود درآورم.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در مواجهه با مشکلات و سختی‌ها، می‌تواند با تلاش و اقدام مناسب، وضعیت را تغییر دهد. او از قدرت و توانایی خود برای مقابله با موانع و تلاش برای بهبود شرایط سخن می‌گوید. در واقع می‌خواهد بگوید که نه‌تنها می‌تواند بر دشواری‌ها غلبه کند، بلکه از روش‌های مختلف برای مدیریت اوضاع بهره می‌برد.

هوش مصنوعی: از شاهی که هیچ شروعی ندارد، مانند پرنده‌ای آزاد شدم تا جغدی که طوطی را می‌خورد را در معبد ویران نابود کنم.

هوش مصنوعی: من از ابتدا با خود عهد کرده‌ام که جانم را فدای پادشاه کنم و اگر این پیمان را بشکنم، پشت جانم شکسته باد.

هوش مصنوعی: امروز مانند آصف (وزیر سلیمان) هستم، با شمشیر و فرمان در دستم تا گردن سرکشان را در برابر سلطان بشکنم.

هوش مصنوعی: اگر روزی در باغ ظالم‌ها سبزه و سرسبزی دیدی، نگران نباش؛ چون من به زودی ریشه‌های پنهان آنها را می‌شکنم.

من نمی‌شکنم جز ظلم و ستم را، یا ظالمی را که نیک‌رخ نیست. حتی اگر ذره‌ای از او خیر و برکتی به من رسیده باشد، بر آیین مسلمانی نیستم و بر آیین زرتشتی هستم اگر  وی را نابود کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که کسی را بگویی، او مانند نشانه‌ای از وحدت است. اگر او در میدان نبرد حاضر نشود، با زخم‌های چوگان ضربه‌ای به او وارد می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در مجالس او مستقر شدم، چرا که وقتی محبت او را دیدم، تصمیم گرفتم که در مسیر او قرار بگیرم. به قدری در برابر او کوچک شدم که آماده‌ام تا موانع را از سر راهم بردارم.

زمانی که در دست سلطان قرار گرفتم، مانند یک ذره بودم که به معدن تبدیل شدم. اگر مرا در ترازوی خود بگذاری، می‌دانی که ترازوی تو را می‌شکنم.

هوش مصنوعی: اگر تو مرا که در حال خراب و مستی هستم به خانه‌ات راه بدهی، پس نمی‌دانی که اینجا چه اندازه می‌توانم فضا را به هم بریزم و خراب کنم؟

هوش مصنوعی: اگر نگهبان بگوید که «هی!»، من جام می را به سمت او می‌ریزم. اگر او دستش را به سمت من دراز کند، من دست او را می‌شکنم.

هوش مصنوعی: اگر چرخ روزگار به دلم بچرخد، آن را از ریشه و پایه‌اش می‌کنم و اگر روزگار پست و آسیب‌زننده باشد، آن را می‌شکنم.

هوش مصنوعی: میزبان، سفره‌ای پربار و پرنعمت پهن کرده‌ای، پس چرا من را فراموش کرده‌ای و به من توجه نمی‌کنی؟ اگر من هم در کنار سفره‌ات جایی داشته باشم و تکه‌ای از نان را می‌شکستم، آیا این کار بدی است؟

هوش مصنوعی: من، بانی جمع تو هستم و پیشوای مهمانان تو. برای اینکه حرمت مهمان را حفظ کنم، دو جام به مهمان تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای کسی که در دل من شعر را به یاد می‌آوری، اگر زبانم را ببندم، می‌ترسم که حرفی نادرست بزنم.

هوش مصنوعی: وقتی از شمس تبریزی، شراب بیاید، مست و شیدا می‌شوم و بدون هیچ توجهی، حتی می‌توانم عظمت آسمان را بشکنم.