غزل شمارهٔ ۱۳۷۲

هوش مصنوعی: این بار کاملاً در عشق غرق شده‌ام و از راحتی و آسایش خود بیرون آمده‌ام.

هوش مصنوعی: دل را از خود دور کرده‌ام و به وسیله‌ی چیز دیگری زندگی می‌کنم. عقل، دل و اندیشه‌ام را به طور کامل نابود کرده‌ام.

 ای مردم، ای مردم! از من انتظار نداشته باشید که آدمی عادی باشم؛ زیرا آنچه من در دل به آن فکر کردم، دیوانه هم به آن فکر نمی‌کند.

هوش مصنوعی: دیوانه‌ای که در پی ستاره‌ها بود، به خاطر هیجانات من از خود بی‌خود شده است. من با سرنوشت خود آمیخته‌ام و در عدم و نیستی غوطه‌ور شده‌ام.

هوش مصنوعی: امروز به طور ناگهانی، عقل من از من دور شد و تصمیم گرفت مرا بترساند، گویی که فکر می‌کند من چیزی نمی‌فهمم.

هوش مصنوعی: من که خودم از او نمی‌ترسم، چون به خاطر او شکلی را به خودم گرفتم. من کجا می‌توانم گیج و سرگردان باشم، ولی قاصدی هستم که به شدت گیج و گیج شده‌ام.

هوش مصنوعی: من از کاسهٔ خوشبختی و سفرهٔ آسمانی خود فارغ‌ام و برای آنانی که گذر می‌کنند، به‌قدری از خوشی‌ها استفاده کرده‌ام که دیگر چیزی برایم نمانده است.

هوش مصنوعی: من به خاطر مصلحت و دلیلی در دنیا زندانی شده‌ام، اما نمی‌دانم این زندان از کجا آمده و چرا من باید در این وضعیت باشم، در حالی که هیچ چیزی را به ناحق از کسی نداشته‌ام.

هوش مصنوعی: در قفس تن خود غوطه‌ورم در خون و اشک چشم، هر بار دامان خون‌آلود خود را به زمین می‌مالم.

هوش مصنوعی: مانند یک کودک که در شکم مادرش رشد می‌کند، من نیز از خون و تجربیات آدمیان پرورش می‌یابم و بارها از احساسات و افکار جدید زاده‌ام.

هوش مصنوعی: هر چه بیشتر به من نگاه کنی و سعی کنی مرا بشناسی، ممکن است نتوانی. زیرا من به واسطه‌ی تجربیات و احساسات فراوانی که داشته‌ام، به انسان پیچیده‌ای تبدیل شده‌ام.

به من از چشم خودم بنگر، زیرا من خانه‌ای خارج از دیده ها و ظواهر انتخاب کرده‌ام.

هوش مصنوعی: تو در حال شادی و سرخوشی من نیز در عالَم بی‌خودی خود خوشحالم. تو عاشق و شاداب هستی و من گویی بدون زبان، از خوشحالی لبخند می‌زنم.

هوش مصنوعی: من مرغی هستم که از چمن با اشتیاق خودم برخاسته‌ام، بدون هیچ دام و گرفته‌ای، در قفسی به سمت بالا پرواز کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من برای رضایت یوسف‌ها در چاهی آرام گرفته‌ام، زیرا بودن در قفس با دوستان برایم خوش‌تر از بودن در باغ و بوستان است.

هوش مصنوعی: در مورد درد و زخم او ناز نکن و ادعای بی‌تابی نداشته باش. من چندین جان عزیزم را به خاطر این مصیبت فدای او کرده‌ام.

هوش مصنوعی: همانطور که کرم پیله در میان سختی‌ها و مشکل‌ها در پارچه‌های گرانبها مانند اطلس و خز رشد می‌کند، من هم مانند کرم پیله در قبا و لباس کهنه و پوسیده‌ام، می‌خواهم بگویم که حتی در شرایط نامناسب و دشوار نیز می‌توان به زندگی ادامه داد و رشد کرد.

هوش مصنوعی: در مقام مرگ، از وجود فانی‌ام دور شده‌ام و حالا در مقابل اسرافیل هستم که برای من در صور می‌دمد. در واقع، من از زمین و جسمم جدا شده‌ام.

هوش مصنوعی: چشم را از خودت بردار و مانند طاووسی زیبا به جلو نگاه کن، زیرا من لباس‌های زینتی و زیبا بر تن دارم.

هوش مصنوعی: به نزد پزشکش برو و از او دارویی برایم بگیر، زیرا من در این درد و رنج، زهرهای زیادی را تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: تو مانند حلوایی هستی که جانم را شیرین می‌کند و من نیز به خاطر اینکه از نیشکر بالیده‌ام، شیرینی را تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ چیز نمی‌تواند به‌اندازه‌ی لذت چشیدن حلوای جان از لب تو شیرین و دل‌چسب باشد، حتی اگر صدها حلوای دیگر نیز به من بدهند.

هوش مصنوعی: سکوت کن تا لذتی که در کلام وجود دارد، از دهان تو بیرون نیفتد و اگر انسان‌ها به حرف تو گوش دهند، متوجه می‌شوند که من این طعم را قبلاً چشیده‌ام.

هوش مصنوعی: هر میوه‌ای به فریاد آمده و می‌گوید: ای شمس تبریزی، بیا و مرا نجات بده؛ زیرا من از خامی و بی‌لذتی درون خود در عذابم.