غزل شمارهٔ ۱۰۷۹

هوش مصنوعی: تو برای رسیدن به لذت‌های زودگذر، جان خود را به راحتی عرضه می‌کنی، مانند یک حیوان. اما در عوض برای حفظ جان خود، مجبور به تحمل سختی‌ها و فشارها هستی.

هوش مصنوعی: تو از مردم نادان چیزهایی می‌گیری تا اینکه به یکی دیگر از چیزهای دلخواه برسی، در حالی که در فضایی از زیبایی و لذتی محدودی به سر می‌بری و از حضور گسترده‌ای بی‌بهره‌ای.

هوش مصنوعی: آن سبدکش لقمه‌ها را یکی یکی به جلو می‌برد و به این ترتیب آن مرده را که تو شاهدش هستی، به گور می‌برد.

نَفور یعنی رمنده و گریزان

هوش مصنوعی: چشم ظاهر را ببند و به درون خود نگاه کن. با دیدی عمیق به حقیقت‌ها بنگر، تا قدرت درک زیبایی و نور را پیدا کنی.