غزل شمارهٔ ۱۰۳۹

هوش مصنوعی: به دنبال مشکلات و چالش‌ها نباش، بار دیگر به لبه‌ی خطر نزدیک شوی و دقت کن که در حالت مستی، هوشیاری خود را از دست ندهی.

هوش مصنوعی: دیگر کجا بروم که جایی غیر از خدا در این خانه نیست و همه چیز متعلق به اوست.

هوش مصنوعی: نقش و نگار تنها بر روی بوم هنرمند شکل می‌گیرد و هیچ چیزی بدون زمینه و بستر مناسب قابل ظهور نیست. هر نقطه‌ای که به آن اشاره شود، باید بر اساس قواعد و اصولی مشخص شکل بگیرد.

هوش مصنوعی: وقتی تو هستی، دل و جان به کم نمی‌آید، زیرا زمانی که سر باشد، حجاب و کلاهی نیز می‌آید.

هوش مصنوعی: دل در چنگال قدرت الهی اسیر شده است، و پرنده بازیچه‌ای در منقار خود دارد.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که به راحتی از سوزن سوراخ می‌کند و با چنگال قوی خود بر جانان تسلط دارد، به نوعی به قدرت و زیبایی او اشاره دارد. این بیان احساس سبکی و آزادی را در برابر مشقت‌ها و مشکلات زندگی به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: این را بگذار کنار و دیگر به این حرف‌ها نپرداز. به کسانی که در حال مستی هستند بگو که شاه خوشحال و خمار به اینجا آمده است.

هوش مصنوعی: غم و اندوه را کنار گذاشتند، زیرا که زمان رسیدن به وصال و محبت و فداکاری فرارسیده است.

هوش مصنوعی: ای ساربان، زود قاطر را بیار و بگذار بخوابد؛ جایی بهتر از این که علف زیاد باشد، پیدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی مهمانان به این موهبت و نعمت رسیدند، ای نگهبان، بیا و دربان را باز کن تا همه از آن بهره‌مند شوند.

هوش مصنوعی: شب در انتظار صبح است، اما چنین روزی نخواهد آمد. این را دیگر در ذهنت نپروران.

هوش مصنوعی: سکوت کن تا سکوت ما حرف بزند، زیرا اصل مطلب را سلطان کلام بیان کرده است.