غزل شمارهٔ ۱۰۴۰

هوش مصنوعی: تو به من بدی‌ها را از سر گرفتی و فراموش کرده‌ای که چه حرف‌هایی زدی.

هوش مصنوعی: تو هرگز نگفتی که تا ابد با من خواهی بود و حالا با ناملایمتی و بی‌رحمی کسی دیگر مرا به یاد می‌آوری.

هوش مصنوعی: مرا در شب‌های سیاه و تار به حال خود رها کردی و خودت خوابیدی، اما یاد تو همیشه در ذهنم باقی‌مانده است.

هوش مصنوعی: به دشمن گفته بودی حرف‌هایی را که نزدید و پنهان کردی، اما در یاد داشته باش.

هوش مصنوعی: تو نمی‌دانستی که من در مقابل دشمن مانند خار هستم، در حالی که تو مانند گلی با او شکوفا شدی. پس به یاد داشته باش!

هوش مصنوعی: من دامن تو را گرفتم ولی تو آن را از من کشیدی و چنین مرا رها کردی. یاد تو همیشه با من خواهد بود.

هوش مصنوعی: من می‌گویم که از تو شکایت کنم، اما تو با نرمی و لطافت پاسخ می‌دهی و به یاد می‌آوری که باید با آرامش برخورد کرد.

هوش مصنوعی: بارها به زمین افتاده‌ای، اما من بار دیگر تو را دستم می‌گیرم تا دوباره زمین نخوری.