غزل شمارهٔ ۱۰۲۵

هوش مصنوعی: بیداری و آگاهی واقعی من در اثر خواب و افیون به خواب عمیقی رفته و همه‌ی شور و شوق را از سرم برده است.

هوش مصنوعی: با شیوه‌های مختلف تلاش می‌کنم که خود را از حقیقت دور نگه‌دارم، ولی ناخواسته نادان می‌شوم. سرانجام، آن موجود بی‌نظیر به سوی من می‌آید و در دست او، چنین جامی قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: او به من می‌گوید که چرا مدام از پل گذر می‌کنی و در این حالت، مثل کسی که به لباسش اهمیت نمی‌دهد و از من poorer reasoning دارد، به درها و مکان‌های مختلف می‌روی.

هوش مصنوعی: اگر به حال و وضع ناراحت و پریشان این خدمتکار که در حال پوشیدن لباس یا آماده شدن است نگاه کنی، به این موضوع پی می‌بری که چرا او در این وضعیت قرار دارد.

هوش مصنوعی: از این چیزهایی که تو به وجود می‌آوری، ننگی برای پادشاهان است. چرا باید سلطنتی که می‌تواند بزرگوار باشد، به دست شیطان بیفتد و او را به بندگی بگیرد؟

هوش مصنوعی: هرکس که بداند و درک کند، می‌داند که او که دانا نیست، نه تنها نمی‌تواند با او هم‌پایه شود، بلکه از برخی حقایق و جنبه‌های پنهان نیز ناآگاه است. دنیا مانند کسی است که چشمانش بسته است و وجود، همچون فردی ناشنواست.

هوش مصنوعی: اگر زبانی داشتم که بتواند راز محبوب را بگوید، هر کسی که این راز را می‌شنید، به سرعت از این دنیا خارج می‌شد.

هوش مصنوعی: دل من حالتی دارد که بسیار دشوار است، چرا که از شدت آثار و هیجانات عشق آن دلبر دلم می‌شکند و آشفته می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر من با مؤمنان صحبت کنم، همه آن‌ها به کفر خواهند گرایید و اگر با کافران صحبت کنم، در آن لحظه هیچ کافری در جهان باقی نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: دیروز در خواب به یاد او بودم و او از من پرسید حال شما چطور است. من گفتم بدون تو حال خوبی ندارم و خیلی مضطر هستم.

هوش مصنوعی: اگر ما صد جان هم داشتیم، باز هم از غم تو خون خواهیم ریخت. آیا دل تو مانند سنگ یا خارا و یا کوهی از مرمر است؟