غزل شمارهٔ ۱۰۲۶

هوش مصنوعی: هرچند که ما به اندازه‌ی دریاییم، اما به مانند دانه‌های ریز هستیم. باوجود این که در میدان و عرصه‌های بزرگ نیستیم، اما در سکوت و تأمل خود، حضور داریم.

هوش مصنوعی: اگر به ما شراب بدهی یا ندهی، از آن شرابی که دیشب نوشیدیم، در نهایت ما از دادن و ندادن بی‌خبر هستیم.

هوش مصنوعی: ای عشق، چه زیبایی و چه جذابیت و کششی داری! اگر حتی طلا و پول از دستانم برود، این زیبایی تو را فراموش نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: ای کسانی که بر ما طعنه می‌زنید و زبانتان به ما دراز است، بدانید که ما در برابر شما خاموش و پنهان هستیم.

هوش مصنوعی: دختر کوچکی که هیچ‌گونه زیور و زینتی ندارد، نمی‌تواند به پدرش تعلق داشته باشد. او دزدی نمی‌کند، پس در نهایت ما باید چه چیزی بخوریم؟

هوش مصنوعی: ما که نه برای کار خاصی مشغولیم و نه در پی کسب درآمد، فقط از دارایی مسلمانان بهره‌برداری کنیم، پس در نهایت مال کی را خواهیم برد؟

هوش مصنوعی: اگر زنبیل را برداریم، خرماهایش به دستمان می‌رسد و اگر هم از نیل بخوریم، در نهایت دچار آزار نمی‌شویم.

هوش مصنوعی: اگر ما را بگیرند و به زندان بیندازند، چه به حال ما می‌افتد؛ ما در نهایت برای فرار از این وضعیت به چاه زیبایی و جذابیت او می‌رویم.

هوش مصنوعی: چاهش زیباست و زندانش نیز، آن ساقی و می‌نوشانش همگی جذابند. و صحبت‌هایی که بی‌مفهوم است، چه اهمیتی دارد وقتی که در نهایت همه چیز به یک جا ختم می‌شود.

هوش مصنوعی: این شعر به رابطه روح و جسم اشاره دارد. گویا روح (جان) به جسم (تن) می‌گوید که کنترل خود را از دست نده و به نگاه و بصیرت باز شود. در واقع، روح می‌خواهد جسم را به درک عمیق‌تری از وجود و زندگی دعوت کند و به نوعی فراخوانی به آگاهی و بینش بیشتر است. موضوع اصلی در اینجا توجه به باطن و عمق وجودی انسان است.