بخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می‌رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می‌بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن‌تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره

 مورکی بر روی کاغذی متوجه شد که قلمی،نقشی ایجاد می‌کند و  مور دیگر را متوجه این موضوع ساخت.

هوش مصنوعی: نقش‌هایی که خلق شده‌اند، همچون گل‌های معطر و زیبایی که در باغ‌ها می‌رویند، شگفت‌انگیز و چشم‌نواز هستند.

هوش مصنوعی: مور گفت که این انگشت کارگر است و این قلم تنها در فعل فرع و تأثیر آن به شمار می‌رود.

هوش مصنوعی: مور گفت که نیروی او از عضلاتش نشأت می‌گیرد، چرا که اثر فشار بر روی انگشت نازکش باقی مانده است.

هوش مصنوعی: او همچنان در حال حرکت بود تا این‌که یکی از بزرگ‌ترهای مورچگان باهوش و زیرک کمی به او نزدیک شد.

هوش مصنوعی: او گفت که هنر را در ظاهر نمی‌توان دید، زیرا در خواب و مرگ به ناخودآگاهی می‌رسد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در ظاهر به‌نظر می‌رسد، مانند لباس یا عصا، فقط با عقل و جان قابل درک است و بدون آن، طرح‌ها و شکل‌ها درک نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: او بی‌خبر بود که آن عقل وفادار، تحت تأثیر تغییرات خداوندی، بی‌جان و بی‌حرکت است.

هوش مصنوعی: یک مدت نزد او لطف و توجهی بود که عقل هوشمند را به بی‌خودی و نادانی می‌کشاند.

هوش مصنوعی: ذوالقرنین که به سخن گفتن او گوش می‌داد، وقتی متوجه شد که کوه قاف، گوهر سخن را در خود نهان دارد، به این معنا اشاره کرد که همواره در جستجوی دانایی و حکمت باشد.

هوش مصنوعی: ای سخن‌شناس باهوش و دانا، لطفاً از ویژگی‌های خداوند با من صحبت کن و آن را بیان کن.

هوش مصنوعی: می‌گوید که توصیف آن چیز آن‌قدر بلندمرتبه و بزرگ است که هیچ زبانی توان بیان و شرح آن را ندارد.

هوش مصنوعی: شاید قلم جرات داشته باشد که بر صفحات بنویسد از آن خبر.

هوش مصنوعی: کمتر از شگفتی‌های حق بگو، ای توانای خوب.

هوش مصنوعی: اینک دشت بزرگی که سه صد ساله است، راهی را به سمت کوه‌های پوشیده از برف ایجاد کرده است، گویی که سلطانی در حال عبور از آنجا است.

هوش مصنوعی: کوه‌ها، که از نظر تعداد و اندازه بی‌نهایت هستند، در هر زمانی با برف‌های خود به ما کمک می‌کنند.

هوش مصنوعی: کوهی که برف را از خود جدا می‌کند، برف سردی را به پایین منتقل می‌کند و به زمین می‌فرستد.

هوش مصنوعی: کوهی که پوشیده از برف است، هر لحظه برف بیشتری به خود می‌گیرد، به گونه‌ای که گویی از انباری بی‌پایان و شگفت‌انگیز برف می‌ریزد.

هوش مصنوعی: اگر این وادی با عظمت و زیبای تو نبود، جهنم تمام وجودم را نابود می‌کرد.

هوش مصنوعی: بی‌خبران را به مانند کوه‌های برف بدانید تا مبادا پرده‌های فکری و عقلانی خردمندان در آتش نرود.

هوش مصنوعی: اگر نبود تصویر جهالت، تو از آتش اشتیاق آن کوه قاف در می‌سوختی.

هوش مصنوعی: آتش ناشی از خشم خداوند، تنها یک ذره است و برای تهدید افراد بدذات به منزله دره‌ای عمیق به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: با توجه به قهری که او دارد و بر دیگران برتری یافته، لطف او را ببینید که نسبت به گذشته‌اش تغییر نکرده است.

هوش مصنوعی: در زندگی، تجربه‌های معنوی و پیشرفت‌های ما همواره با یکدیگر در ارتباط هستند و هیچ چیزی به صورت بی‌دلیل و ناگهانی به وقوع نمی‌پیوندد. شما می‌توانید پیشرفت خود را از گذشته تا کنون مشاهده کنید، زیرا همواره یک روند مشخص و پیوسته وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر تو آن را ندیدی، دلیلش ناتوانی در درک است، زیرا عقلا از آن موضوع تنها به مقدار ناچیزی می‌رسند.

هوش مصنوعی: نقص و عیب را در خودت ببین نه در آیات دین، زیرا آنچه به دین مربوط می‌شود، به آسمان و افلاک ربطی ندارد.

هوش مصنوعی: پرنده در فضایی آزاد و زیبا پرواز می‌کند زیرا حیات او تحت تأثیر خواسته‌ها و آرزوهایش قرار دارد.

هوش مصنوعی: پس تو در حیرت و تردید بمان تا رحمت الهی به سوی تو بیاید و تو را در آغوش گیرد.

هوش مصنوعی: اگر از درک این شگفتی‌ها ناتوانی، هر چه بگویی فقط به خودت زحمت می‌دهی.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی بگویی نزن، اگر بر سر تو قهر کند، بداند که این قهر روزی تو را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.

هوش مصنوعی: پس همچنان در حیرت و شگفتی بمان و به جز این هیچ نکن تا پیروزی حق از هر سو نمایان شود.

هوش مصنوعی: زمانی که در حیرت و سردرگمی فرو رفتی و احساس ناکامی کردی، با حالتی از دل تو خواهشی به‌وجود آمد که در آن خواستی، ما را به راه راست هدایت کن.

هوش مصنوعی: چیزهایی که به ظاهر سخت و محکم هستند، گاه با لرزش و تکان می‌توانند نرم و قابل تغییر شوند.

هوش مصنوعی: چون نمی‌توانی حقیقت را به درستی درک کنی، باید دلیلی برای انکار آن پیدا کنی. در این حال، ناتوانی تو در فهم، دلیل بر بی‌نقصی آن حقیقت نیست.