بخش ۱۳۶ - بیان آنک خلق دوزخ گرسنگانند و نالانند به حق کی روزیهای ما را فربه گردان و زود زاد به ما رسان کی ما را صبر نماند

هوش مصنوعی: این حرف هیچ وقت تمام نمی‌شود، ای موسی! پس آن خران را رها کن و به گیاهان بپرداز.

هوش مصنوعی: به همه اجازه بدهید که از این علف خوشمزه بهره‌مند شوند، زیرا گرگ‌ها با خشم به ما نزدیک شده‌اند.

هوش مصنوعی: ما به طور قطع می‌دانیم که صدای نالهٔ گرگ‌ها به ما می‌رسد، و تصمیم داریم که این الاغ‌ها را به عنوان غذا و طعمه‌ای برای آن‌ها در نظر بگیریم.

هوش مصنوعی: این خران، به خاطر آنکه از لب تو بوی خوشی به مشامشان رسید، آدمی را به تحسین وامی‌دارند.

هوش مصنوعی: تو لطف و generosity بسیاری کرده‌ای، اما خران از روزی و سرنوشت خوشی بهره‌ای نداشتند.

هوش مصنوعی: پس زود خوابشان را با لحاف نعمت بپوشان، تا از خواب غفلتشان بیرون نیایند.

هوش مصنوعی: وقتی که از این خواب عمیق بیدار شوند، دیگر شمع خاموشی وجود ندارد و ساقی به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: طغیان و سرکشی آنها باعث شده که تو در حیرت و سردرگمی قرار بگیری. حالا که عذاب و پاداشی در انتظارشان است، حسرت و افسوس بر آنها حاکم شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که عدالت ما به عرصه عمل پا بگذارد، هر بدی و زشتی را بر حسب شایستگی‌اش جزا خواهد داد.

هوش مصنوعی: شهری که در نگاه مردم واضح و آشکار بود، در واقع با آن‌ها پنهان و دور از نزدیکان خود زندگی می‌کرد.

هوش مصنوعی: وقتی عقل و فهم تو بر جسم تو نظارت دارد، حتی اگر نتواند به درستی تو را ببیند.

هوش مصنوعی: تو که در حال آزمایش و امتحان هستی، نباید از دیدن او غافل شوی.

هوش مصنوعی: عجب است اگر خالق آن عقل نیز با تو باشد، در حالی که تو در خواستن و طلب کردن، چیزی نداری.

هوش مصنوعی: کسی که از خرد و اندیشه خود غافل می‌شود، در کارهای نادرست و ناپسند شتاب می‌کند و بعد از آن عقلش او را سرزنش می‌کند.

هوش مصنوعی: تو به خاطر بی‌توجهی به عقل و درک خود، در وضعیتی هستی که شایسته‌ی سرزنش هستی، چرا که عقل واقعی از حضور و آگاهی ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر حاضر نبودی و غافل نمی‌شدی، هیچ‌گاه در ملامت بودن نمی‌دیدی که کسی بر تو ناسزا بگوید یا آسیبی به تو بزند.

هوش مصنوعی: اگر از او غافل نبودی، نفس تو چگونه چنین جنون‌آور و پیوسته می‌شد؟

هوش مصنوعی: تو و عقلت مانند اصطرلابی هستید که به وسیله‌ی آن می‌توانی نزدیکی و دوری خورشید وجود را درک کنی.

هوش مصنوعی: دوستی و نزدیکی به خداوند هیچ شرط و قیدی ندارد، ذهن و اندیشه‌ات نمی‌تواند راست یا چپ، جلو یا عقب فکر کند؛ بنابراین تنها باید به عشق و محبت او توجه کرد.

هوش مصنوعی: نفس نزدیک شدن به حقیقت و دست‌یابی به مقام عالی، تنها برای کسی ممکن است که بتواند از راه عقل و تفکر بهره ببرد و در این مسیر به بحث و بررسی بپردازد. بدون این درک عمیق و عقلانی، نزدیک شدن به حقیقت غیرممکن است.

هوش مصنوعی: حرکت و جنبشی که در انگشت تو وجود دارد، به گونه‌ای نیست که بتوان آن را فقط در جلو یا پشت یا سمت چپ و راست انگشت مشاهده کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که خواب و مرگ بر ما حاکم می‌شود، از حضور او فاصله می‌گیریم و در زمان بیداری، او در کنار ما می‌آید.

هوش مصنوعی: از کدام مسیر می‌آید به انگشت تو که انگشت تو بدون او هیچ فایده‌ای ندارد؟

هوش مصنوعی: نور چشم و مردمک در دیده‌ات از کجا آمده که در این شش سمت نمی‌گنجد؟

هوش مصنوعی: جهان مخلوقی است که در جهات مختلف پراکنده است، اما بی‌هدف و بی‌جهت به نظر می‌رسد، زیرا عالمِ امور و صفات، فراتر از این ظواهر مادی است.

هوش مصنوعی: ای معشوق، بدون دلیل عالم در دست توست و در این بی‌دلی، فرماندهی هم بی‌دلیل‌تر است. بنابراین، نتیجه‌ای جز این نیست که فرماندهی از روی دلیل و منطق نیست.

هوش مصنوعی: بدون دلیل و به طور نادرست بدگمان شده‌ام. در حالی که عقل و فهم واقعی، فراتر از آنچه ما تصور می‌کنیم، وجود دارد و روح و جان از جان هم عمیق‌تر هستند.

هوش مصنوعی: هیچ مخلوقی نیست که به خداوند وابسته نباشد، زیرا این وابستگی به صورت قطعی وجود دارد، ای عمو.

هوش مصنوعی: زیرا در وجود افراد هیچ فصلی از دوستی و ارتباط وجود ندارد، حتی خیال هم نمی‌تواند به فصل و وصلی بیندیشد.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که تنها از طریق دلیل و استدلال نمی‌توان به حقیقتی در مورد فراق یا وصال دست پیدا کرد، بلکه برای درک عمیق‌تر و واقعی‌تر، باید به احساسات و تجربیات درونی توجه کرد. گاهی اوقات، درک واقعی از یک موضوع تنها با تجربه شخصی حاصل می‌شود.

هوش مصنوعی: به طور مداوم در جستجوی ارتباط باش، زیرا از دوری از من تا زمانی که به اصل و حقیقت خود برسی، رگ وجودت به سوی وصال و پیوند کشیده خواهد شد.

هوش مصنوعی: این وابستگی را عقل چگونه می‌تواند درک کند، در حالی که این موضوع به فصل‌های جدایی و پیوستگی مربوط می‌شود؟

هوش مصنوعی: حضرت مصطفی (ص) به ما توصیه کردند که درباره ذات خداوند کمتر گفتگو کنیم و بیشتر به امور دیگر بپردازیم.

هوش مصنوعی: شخصی در واقعیت خود به تفکر و اندیشه می‌پردازد، ولی این تفکر در عمق ذات او قرار ندارد و نشان‌دهنده حقیقت وجودش نیست.

هوش مصنوعی: او به خاطر تصوراتش به این نقطه رسیده است، زیرا برای درک حقیقت، راهی طولانی و پر از موانع را طی کرده است.

هوش مصنوعی: هر کس به نوعی در دنیای خود غرق شده و وابسته به شرایطش است و در واقع، آنچه که در نظر او حقیقت دارد، همان ذات واقعی اوست.

هوش مصنوعی: پیامبر این توهم را از او دور کرد تا در پلیدی او جایی نباشد.

هوش مصنوعی: کسی که در خیال خود به بی‌ادبی کسی توجه نمی‌کند، در واقع باعث عزلت و سقوط آن بی‌ادب می‌شود.

هوش مصنوعی: کسی که به سوی زمین می‌رود و خود را در حال سقوط می‌بیند، باید متوجه باشد که در واقع در حال رفتن به سوی بالا و اوج است.

هوش مصنوعی: چون کسی که نشناسد مرز بین آسمان و زمین، به حالت مستی خواهد بود.

هوش مصنوعی: در شگفتی‌های او، اندیشه‌هاتان به چالش کشیده می‌شود و از بزرگی و جلال او، به خود می‌آیید و می‌پندارید که گم شده‌اید.

هوش مصنوعی: وقتی که به وسیله هنر و خلاقیت خداوند، ریش و موهایش را از دست می‌دهد، می‌داند که حد و مرز خود را از خالقش می‌شناسد و به همین دلیل به خود آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: او از جان سخن نمی‌گوید، چون بیانش از شمار و حد فراتر است.