بخش ۱۳۵ - اطوار و منازل خلقت آدمی از ابتدا

هوش مصنوعی: در آغاز، روح انسان به دنیایی بی‌حس و بی‌جان منتقل شد و از آن حالت بی‌جان به دنیای گیاهان و زندگی سبز رسید.

هوش مصنوعی: سال‌ها در دنیای گیاهان زندگی کرد و از دوران بی‌حرکتی چیزی به یاد نمی‌آورد.

هوش مصنوعی: وقتی گیاهی به حیوانی تبدیل شود، دیگر هیچ نشانه‌ای از حالت گیاهی در او باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: تنها همین اشتیاقی که در زمان بهار و هنگام باغبانی وجود دارد، باعث می‌شود که به سمت آن موضوع خاص کشیده شویم.

هوش مصنوعی: مانند کودکانی که به مادران خود وابسته‌اند و نمی‌دانند که خواسته‌شان را چگونه بیان کنند، آنها تنها به سوی چیزی که دوست دارند، میل می‌کنند.

هوش مصنوعی: همچون میله‌ای که به شدت به سوی خود جذب می‌کند، هر شاگرد جدید به سمت آن پیر خوشبخت و بافر و جاذبه می‌رود.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که حرکت و تحرک موجودات ناشی از یک عقل کل است، و این حرکات همانند سایه‌ای هستند که از وجود و زیبایی یک گل ناشی می‌شوند. به عبارتی، همه حرکات و تغییرات در دنیا به نوعی به یک منبع بزرگ و جامع مرتبط هستند.

هوش مصنوعی: سایه‌اش در نهایت از بین می‌رود، پس او باید بفهمد که سرچشمه میل و جست‌وجو چیست.

هوش مصنوعی: سایهٔ یک درخت دیگر در اینجا وجود دارد، اما هیچ حرکتی از آن نمی‌بینیم. اگر این درخت خودش حرکت نکند، پس سایه‌اش هم تغییری نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: باز از حیوان به سوی انسانیش می‌کشید آن خالقی که دانیش خداوندی که تو را خلق کرده، تو را به سوی انسانیت و ویژگی‌های انسانی هدایت می‌کند، حتی اگر در ابتدا در مرتبه‌ای پایین‌تر از انسان، یعنی در سطح حیوان باشی.

هوش مصنوعی: اقلیم به اقلیم سفر کرد و به جایی رسید که اکنون عاقل، با دانش و با مقام بالا شده است.

هوش مصنوعی: عقل‌های نخستین، دیگر به خاطر نمی‌آورند که این عقل فعلی قابل تغییر و تحول است.

هوش مصنوعی: اگر آدمی از این عقل پر از حرص و خواسته‌های بی‌پایان رهایی یابد، آنگاه می‌تواند بی‌نهایت عقل عجیب و شگفت‌انگیز را مشاهده کند.

هوش مصنوعی: اگر فردی به خواب رود و دچار فراموشی شود، آیا می‌توان او را در همان فراموشی‌اش رها کرد؟

هوش مصنوعی: دوباره او را از خواب بیدار می‌کنند تا به حال خود بخندد و به خودش بخندد.

هوش مصنوعی: وقتی که در خواب بودم و غم را فراموش کرده بودم، چه درد و رنجی وجود داشت.

هوش مصنوعی: چون متوجه نشدم که آن ناراحتی و بی‌حالی ناشی از خواب و فریب‌کاری و خیالپردازی است.

هوش مصنوعی: دنیا همچنان که به خواب رفته، فکر می‌کند که همیشه همین‌طور خواهد بود و هیچ تغییری در آن رخ نخواهد داد.

هوش مصنوعی: زمانی که صبح مرگ به ناگاه فرا برسد، پرده‌های تردید و فریب از بین می‌رود.

هوش مصنوعی: او وقتی به غم‌های خود فکر می‌کند و می‌بیند که در دلش جایی برای این غم‌ها وجود دارد، از روی افسوس می‌خندد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در خواب‌های خود تصور می‌کنی، چه خوب و چه بد، در روز قیامت به وضوح نمایان خواهد شد.

هوش مصنوعی: آنچه در خواب دنیا انجام داده‌ای، در زمان بیداری برایت آشکار خواهد شد.

هوش مصنوعی: تا خیال نکنی که این عمل ناپسند در خواب است و تو هم هیچ تفسیر و تبیینی از آن نداری.

هوش مصنوعی: این خنده در حقیقت اشک است و نشان‌دهنده‌ی روزی است که به واقعیت می‌پیوندد. ای ستمگر، تو مانند یک زخم‌زده‌ای که در چنگال اسارت گرفتار است، با ما رفتار کردی.

هوش مصنوعی: به جای غم و اندوه و زاری، شادی و خوشحالی واقعی را در بیداری و آگاهی خود بیاب.

هوش مصنوعی: ای کسی که پوستین یوسف را دریده‌ای، گرگ! اگر از این خواب سنگین برخیزی، چه خواهد شد؟

هوش مصنوعی: گرگان به تدریج خویشتن را از خشم تو جدا می‌کنند و به تکه‌تکه می‌زنند.

هوش مصنوعی: بعد از مرگت خونت در قصاص نریزه، پس نگو که من مرده‌ام و از این ماجرا رها شوم.

هوش مصنوعی: این مجازات، عین واقعیت فریب‌کاری است در برابر آسیب ناشی از آن مجازات. این یک بازی است.

هوش مصنوعی: این دنیا مانند یک بازی است که خداوند آن را آفریده است، زیرا پاداشی که در انتظار است، تنها یک بازی موقتی به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: این پاداش، آرامش‌بخش جنگ و آشوب است؛ آن مانند فضیلت و این مانند ختنه کردن است.