بخش ۶۹ - دیدن زرگر عاقبت کار را و سخن بر وفق عاقبت گفتن با مستعیر ترازو

هوش مصنوعی: یک نفر به سراغ زرگر رفت و از او خواست که ترازو بدهد تا بتواند طلا را وزن کند.

هوش مصنوعی: فرمود که من چیزی برای اندازه‌گیری ندارم، اما تو می‌توانی با ترازوی خود من را بسنجی، زیرا ارزش من به مهارت و هنر من است.

هوش مصنوعی: شخصی به دیگری می‌گوید که جاروبی در مغازه‌ام ندارم و در پاسخ به او می‌گوید که کافی است، همین شخص بازیگوش را نگه‌دار.

هوش مصنوعی: شما که قرار است من را بسنجید، لطفاً به شیوۀ نادرستی به من نگاه نکنید و قضاوت نکنید.

هوش مصنوعی: گفتند که بشنو، من کر نیستم تا فکر نکنی که بی‌معنا هستم.

هوش مصنوعی: این را شنیدم که پیری، دستش لرزان است و در حالی که جسم تو بی‌حرکت و ثابت مانده، او به شدت دست و پا می‌زند.

هوش مصنوعی: اگر طلا یا زر تو نیز به قطعات ریز تقسیم شود، اگرچه ارزشش کم شده است، اما هنوز هم ارزشمند است و اگر مردی که دستش می‌لرزد، بخواهد آن را بریزد، این طلاهای ریز با ارزش از بین خواهند رفت.

هوش مصنوعی: پس بگو که یک کارگر بیاید تا من طلاهایم را در میان گرد و غبار پیدا کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که خاک را جمع می‌کنی، به تو می‌گویم که برنده خواهم شد ای جری!

هوش مصنوعی: من از همان ابتدا پایان کار را دیدم و متوجه شدم که در جایی دیگر همه چیز متفاوت است. پایان صحبت.