بخش ۲۲۰ - آگاه شدن پیغامبر علیه السلام از طعن ایشان بر شماتت او

هوش مصنوعی: هرچند آن سخن را موکل نشنید، ولی این حرف در دلش مانده و نمی‌تواند فراموش کند.

هوش مصنوعی: بوی پیراهن یوسف به مشام یعقوب نرسید، زیرا حافظ در آنجا وجود داشت و یعقوب به سمت او کشیده می‌شد.

هوش مصنوعی: شیاطین نمی‌توانند بر نیروی آسمان، آن نخستین نوشته‌ی پنهان را ببینند.

هوش مصنوعی: محمد در حال استراحت و تکیه زده است و اطراف او گردی از افراد چون دورانی شکل گرفته است.

هوش مصنوعی: او حلوا خورد چون روزیش هست، اما نه اینکه انگشتان او دراز باشد.

هوش مصنوعی: ستاره‌ای درخشان به نگهبانی زمان آمده که از دزدی و ظلم بر احمد (پیامبر) جلوگیری کند.

هوش مصنوعی: ای کسی که از صبح زود به دکان می‌روی، به مسجد برو و روزی الهی را جستجو کن.

هوش مصنوعی: پس پیامبر فهمید که آن‌ها در حال صحبت هستند و گفت که آن خنده از نبرد نبود.

هوش مصنوعی: این افراد از دنیا رفته‌اند و به فراموشی سپرده شده‌اند. کشته شدن کسی که دیگر زنده نیست، نشانهٔ شجاعت نیست و برای ما ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: اگر من در میدان جنگ پا فشاری کنم، آن‌ها چگونه می‌توانند دشمنی کنند و مانند ماه شکافته شوند؟

هوش مصنوعی: آنگاه که تو کاملاً آزاد بودی، من می‌دیدم که تو را در قید و بند می‌باشند.

هوش مصنوعی: ای کسی که به زیبایی و نسل خود می‌نازی، بدان که در نظر خردمندان، تو هم مانند یک الاغی هستی که بر روی ناودان نشسته است.

هوش مصنوعی: وقتی که بدن آدمی از بالا به زمین افتاد، در برابر چشمانم همه چیز به آتش تبدیل شد.

هوش مصنوعی: وقتی به غوره نگاه می‌کنم، واضح است که چه چیزی را می‌بینم؛ وقتی به نیستی نظر می‌اندازم، باز هم به روشنی چیزی را می‌بینم.

هوش مصنوعی: نگاه می‌کنم و می‌بینم که در این دنیا، هیچ نشانه‌ای از آدم و حوا وجود ندارد و آن‌ها از این جهان رخت برنبسته‌اند.

هوش مصنوعی: من شما را در زمان اولیه، زمانی که روح‌ها خلق شدند، دیدم؛ در آن لحظه شما در حالتی زبون و پایین‌تر از خودتان بودید.

هوش مصنوعی: از زمان ایجاد آسمان بدون هیچ اراده‌ای، آنچه را که می‌دانستم، بیشتر نشد.

هوش مصنوعی: من شما را از قبل از آن زمان که به وجود آمده‌ام، در حال سقوط و نابودی دیده‌ام.

هوش مصنوعی: هرگز چیزی جدیدی ندیدم که شادیم را به آن وابسته کنم، زیرا تنها چیزی که می‌دیدم، در خوشبختی و محبت شما بود.

هوش مصنوعی: اگرچه در زمان قهر، چیزهای شیرین و لذت‌بخش را می‌چشیدید، اما در حقیقت دچار تلخی و زهر در دل بودید.

هوش مصنوعی: اگر دشمن هم از این قند شیرین که پر از زهر است بنوشد، حسادت بر او غالب می‌شود.

هوش مصنوعی: شما با نشاط از زهر به‌عنوان نوشی خوشمزه استفاده می‌کردید و هر دو گوش را به‌طور پنهانی گرفته‌اید.

هوش مصنوعی: من به خاطر پیروزی جنگ نمی‌کردم، بلکه می‌خواستم جهان را در آغوش بگیرم.

هوش مصنوعی: این جهان چیزی جز زباله و مردار نیست و من در برابر چنین چیزی چرا باید طمع‌کار باشم؟

هوش مصنوعی: من به اندازه یک سگ هم ارزش ندارم و اگر می‌توانستم عیسی شوم، می‌خواستم افرادی را که مرده‌اند زنده کنم.

هوش مصنوعی: از آنجایی که می‌خواهم شما را از خطر نجات دهم، به خط مقدم جنگ می‌روم و صفوف دشمن را قطع می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از دست انسان‌ها نمی‌دهم، زیرا برای من قیامت و روز حساب و کتاب وجود دارد.

هوش مصنوعی: از آن گلویی که در آن موجودات زیادی هستند، چندین گلوی دیگر را برمی‌دارم تا از آن گلویی کسانی به آزادی دست یابند.

هوش مصنوعی: شما مانند پروانه‌ها از نادانی خود به سمت آتش می‌روید و به خطر می‌اندازید.

هوش مصنوعی: من شما را به گونه‌ای هل می‌زنم که مانند مستی که از در به بیرون می‌افتد، در آتش بیفتید و این کار را با تمام قوا انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: شما فکر کردید که به پیروزی رسیده‌اید، در حالی که در واقع در حال کاشتن تخم‌های بدبختی و شوم خود هستید.

هوش مصنوعی: شما هر کدام به طور جداگانه همدیگر را صدا می‌کردید و به سمت اژدها می‌رفتید در حالی که بر روی اسب‌هایتان سوار بودید.

هوش مصنوعی: شما در هنگام قهر کردن، در واقع خودتان تحت تأثیر قدرت و غضب شیر زمان قرار داشتید.