بخش ۶۰ - زیافت تأویل رکیک مگس

مگسی بر روی برگ کاهی که روی ادرار خر شناور بود و مانند کشتیبانان سربلند نشسته بود.

می‌گفت: من درس کشتی و دریا خوانده‌ام و تجربه های زیادی در این راه کسب کرده‌ام

اکنون اینجا دریا و کشتی وجود دارد و من هم ملوان هستم که مسئولیت هدایت و اداره این کشتی را بر عهده گرفتم

او بر روی دریای خیالیش حرکت می‌کرد و چنان با اعتماد به نفس این کار را انجام می‌داد که به نظر می‌رسید فراتر از محدودیت‌ها و خطرات دریا می‌رود.

آن حجم ادرار (خر) در نظرش عظیم بود، آنچه او میبیند با آنچه حقیقت دارد چقدر اختلاف دارد.

جهانِ هر کس به اندازه‌ی دید و فهم اوست؛ همان‌قدر که چشمِ بینش او توان دیدن دارد، اگر چشم او فقط این مقدار را می‌بیند، دریا هم برای او به همان اندازه است

 کسی که تأویل‌های یا تصویرهای نادرست و باطل دارد، مانند مگسی است که بر ادرار خر نشسته و تصورات بی‌اساسی را که شباهتی به حقیقت ندارد، دنبال می‌کند.

اگر مگس بتواند برای کار و حال خودش تأویل و توجیهی بسازد، آن مگس را قسمت تبدیل به یک هما می‌کند.

 این مگس ملوان نبود یک درس عبرت بود و  روح و حقیقت وجود او متناسب و محدود به آن شکل ظاهری نبود.