بخش ۵۹ - قصهٔ مکر خرگوش

زمانی صبر کرد و نرفت سپس به سوی آن شیر قوی و پنجه‌زن رفت.

به علت آنکه او دیر رفت، شیر غرش می‌کرد و خاک را (از روی خشم) می‌کند.

(شیر) گفت: من که گفتم قول و عهد این آدمهای حقیر، بی‌فایده است و سست است.

فریب آنها مرا از خر فرو افکند؛ تا کی فریب این روزگار را بخورم!؟

آن امیر سست‌ریش درمانده می‌شود وقتی که از نادانی نمی‌داند چه کند.

راه، آسان به‌نظر می‌رسد اما در نهان آن خطرها وجود دارد؛ در میان این همه نام، کجاست معنی؟

کلمات و اصطلاحات مثل دام هستند که خوشایند به نظر می‌رسند و ما از آنها خوشمان می‌آید اما در واقع مثل ریگ کف جویبار هستند (و ما به آنها توجه می‌کنیم) اما آب جوی را که عمر ماست و می‌گذرد، نمی‌بینیم.

اما ریگ و سنگی وجود دارد بسیار کمیاب است که آب از آن می‌جوشد؛ برای یافتن آن تلاش کن.

آدم جوینده حکمت، خود منبع حکمت می‌شود و از جستن و علت‌یافتن راحت می‌شود.

لوح حافظ او تبدیل به لوح محفوظ می‌شود و عقل او از روح بهرمند می‌گردد.

 از ابتدا عقل، معلم و استاد او بود اما بعد از این عقل، شاگرد او می‌شود.

عقل نیز مانند جبرییل می‌گوید: ای رسول احمد، اگر بیش از این قدم بردارم خواهم سوخت.

تو مرا اینجا بگذار و خود پیش‌تر رو، ای سلطان جان، حد و اندازه من همین‌قدر بود.

هر که از سستی و کاهلی ناسپاس و ناصبور شد، به جبر متوسل می‌شود.

هر کسی که به جبر گرایید خود را ناتوان و بیمار کرد تا حدی که آن ناتوانی و بیماری او را از بین می‌‌برد و هلاک می‌کند.

گفت پیغمبر که بیماری و رنجوری بلاغ، رنج به بار می‌آورد تا جایی که همچون یک شمع خاموش گردد.

معنی جبر چیست؟ پای شکسته‌ای را بستن و تیمار کردن و یا زخمی را بستن.

وقتی که پای تو سالم است به که می‌خندی؟ چرا پایت را بسته‌ای؟

کسی که تلاش کرد و در این راه پایش شکست آنوقت براق به یاری او می‌آید و او را سوار می‌کند.

(تا امروز) او دین را حمل می‌کرد از امروز به بعد دین او را حمل می‌کند؛ تا امروز او دستور می‌برد از امروز او مقبول و پسندیده شد.

تا کنون شاه به او فرمان می‌داد از این پس اوست که بر سپاه فرمان می‌رانَد.

تاکنون سعد و نحس ستارگان بر او اثر می‌گذاشت اما از این پس اوست که بر ستارگان و اختران فرمانرواست.

اگر تو این را نمی‌پذیری؛ پس در شق‌القمر شک داری.

ایمانت را تازه کن و ایمان بیاور نه فقط به‌صورت زبانی؛ ای کسی که به هوی گرویده‌ای.

تا وقتی که هوی تازه است ایمان نیاورده‌ای زیرا این هوی جز قفلی که دروازه را بر روی تو بسته، چیز دیگری نیست.

به دنبال معنا کردن حرف‌های ناب هستی؛ برو خود را معنی کن و معنی خود را بیاب نه حرف‌ها و ذکرها را.

قرآن را نیز با هوی معنی و تفسیر می‌کنی و به‌همین دلیل این معناهای شریف و بلند بر تو غلط شد.