بخش ۵ - ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند

او را در آغوش گرفت و به‌او محبت کرد و همچون عشق و عزیز او را در میان جان گرفت.

دست و پیشانی او را بوسید و از سفر و راه او پرسید.

با پرسیدن از سفر و حال او، او را تا به‌صدر سرا بُرد (و با خود) گفت: که بلاخره صبر من نتیجه داد و گنجی یافتم.

گفت: ای نور رحمت خدا و ای برطرف‌کننده تنگی و سختی، ای کسی که «صبر، کلید گشایش است» را معنی هستی.

ای کسی که دیدار و رسیدن به‌تو، جواب هر سؤال است و حل‌کننده هر مشکل؛ و ای کسی که باتو، همه مشکلات به‌آسانی و بی‌گفت و درخواست و بی‌دردسر حل می‌شوند.

آنچه را می‌خواهیم و آنچه را در دل ما هست، می‌دانی؛ و نجات‌دهنده هر گرفتار و دردمندی هستی.

 سلام ای برگزیده و ای پسندیده، اگر تو بروی، قضا و قدر فرامی‌رسد و فضا تنگ می‌شود.

تو سرور مردمی هستی که خواهش نفسانی ندارند؛ هلاک می‌شوند اگر در راستی نایستند.

پس از پذیرایی و آن سفره پرنعمت، با او به حرم رفت.