بخش ۴ - از خداوند ولی‌ّ التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حالها و بیان کردن وخامت ضررهای بی‌ادبی

از خدا طلب ادب می‌نماییم و جویای یاری او در دادن نعمت «ادب» هستیم‌، زیرا بی‌ادب از لطف پروردگار بی‌نصیب است. (مصرع دوم همچنین اشاره است به بی‌ادبی ابلیس در برابر حق)

شخص بی‌ادب نه‌تنها خود را محروم کرد بلکه جهانی را نیز با خود در عذاب می‌افکند.

(مثل آنان که بی‌ادبی کردند) و زمانی‌که مائده و خوراک آسمانی و الهی بدون خرید و فروش و دردسر از آسمان می‌رسید

در میان قوم موسی چند آدم بی‌ادب و ناسپاس گفتند «سیر و عدس کو؟»

غذای آسمانی که بدون دردسر به دستشان می‌رسید به دلیل این بی ادبی، متوقف شد و از آن پس مجبور شدند با زجمت بسیار و کار در مزرعه به رزق و روزی خود برسند. 

(یا همچون) عیسی که از خدا طلب بخشش و یاری برای مردم کرد و خدا خوراک و نعمت‌ها، آماده و بر طبَق فرستاد.

مائده از آسمان نازل شد آن‌زمان (که عیسی) گفت برای ما مائده نازل فرما!

باز هم بی‌ادبان و گستاخان ادب را کنار گذاشتند و همچون گدا از سفره و خوان برمی‌داشتند (و ذخیره می‌کردند)

عیسی به آنها خواهش‌کرد (که این کار زشت را نکنند) این نعمت آسمانی‌، دایمی‌ست و کم نمی‌شود (لازم نیست ذخیره کنید و حرص بزنید)

زیرا بدگمانی و بداندیشی و حرص در نزد سفره و خوان یک سرور سخاوتمند، کفر و ناسپاسی است.

از عمل زشت آن گداهای حریص، آن در‌ِ رحمت و خوان بر آنها بسته شد.

بی‌بارانی و قحطی و خشک‌سالی در پی نبخشیدن زکات و حرص و مال‌اندوزی می‌آید، و بلاهای بد، به دلیل ناپاکدامنی و زنا در جامعه رخ می‌دهد.

همچنین هرچه از بلا و غم و ناراحتی بر تو می‌رود و برایت رخ می‌دهد، آن از بی‌باکی و بی‌ادبی است. (بی‌باکی در اینجا منظور بی‌پروایی در انجام عمل زشت و گناه است)

هرکه در راه محبوب و دوست بی‌باکی کرد، او مردان و انسان‌های شریف را راهزنی کرده است و او آدم ناجوانمرد و فرومایه‌ای است.

آنچه که آسمان و فلک و جهان را پرنور کرده است ادب است؛ و از ادب است که فرشتگان‌، پاک و معصوم گشته‌اند.

آفتاب از بی‌ادبی تاریک می‌شود، و عزازیل از بی‌ادبی مردود می‌شود. (عزازیل در اینجا نام دیگر ابلیس است)