بخش ۳ - ظاهر شدن عجز حکیمان از معالجهٔ کنیزک و روی آوردن پادشاه به درگاه اله و در خواب دیدن او ولیی را

وقتی که شاه‌، ناتوانی پزشک‌ها را در درمان کنیزک دید، سراسیمه و شتابان به سوی مسجد رفت.

داخل مسجد شد و به‌سوی محراب و نمازگاه رفت، سجده‌گاه او از اشک، پرآب گشت.

وقتی که از آن حال به خود آمد و از غرقاب نیستی بازگشت، مدح و دعای پروردگار را خوش خواند.

و گفت: ای کسی که کمترین بخشش تو، ملک جهان است من از تو چه بخواهم وقتی که تو خود همه چیز را می‌دانی.

ای کسی که همیشه نیاز ما را برآورده می‌کنی، بازهم به راه غلط رفتیم (و به غیر تو متوسل شدیم)

اما به ما گفتی که گرچه از خواست‌های باطنی شما آگاهم اما در ظاهر و دعا و نیاز آن را ظاهر کنید.

وقتی که از میان جان و با تمام دل و جان، گریه کرد و خروش برآورد، بحر بخشایش حق به‌جوش و موج افتاد.

در میان گریه خوابش برد و در خواب، پیری و خردمندی بر او آمد.

آن پیر گفت: ای شاه، خبری خوش که نیاز و حاجتت روا شد، اگر فردا غریبه‌ای بر تو آید، او از سوی ماست.

وقتی رسید بدان که او پزشکی دانا و ماهر است و به او اعتماد کن که امانت‌دار و راستگو‌ست.

در درمان‌گری او سحر و شگفتی را خواهی دید و در رفتار او یاری و قدرت خدای را.

وقتی که زمان وعده فرا رسید و روز شد و خورشید عالم‌تاب از شرق درخشید.

شاه در جایی که بتواند ببیند منتظر ماند تا ببیند آنچه را که در خواب به او نمودند.

شخصی با فضل و باوقار را دید که همچون خورشید در میان سایه و تاریکی می‌تابید.

از دور مانند هلال ماه به نظر می‌رسید (مطمئن نبود که) هست یا فقط خیالی است.

خیال در درون آدمی شبیه نیستی است، اما همان خیال، جهانی را می‌گرداند.

جنگ و صلح آدمیان بر خیالی بنا می‌شود و ننگ و بدنامی و غرور و فخر آن آنها نیز بر خیالی است.

اما خیالاتی که دام اولیای خداست عکس خاصان و مه‌رویان بهشت و بوستان خداست.

آن خیالی که شاه در خواب دیده‌بود همان مهمان و تازه‌رسیده بود.

شاه بجای فرستادن دربان‌ها و پرده‌دارها خود به استقبال او رفت.

هر دو در شناگری بحر و دریای غیب ماهر بودند و بدون آشنایی پیشین به هم مهر و محبت داشتند.

به آن پیر گفت‌ که معشوق و محبوب من در دنیا تو بوده‌ای نه آن کنیزک، اما هر چیزی در جهان حکمتی دارد‌، او مرا به تو رساند.

ای کسی که من مانند عمر که در خدمت رسول اکرم بود، در خدمت و پیروی از تو آماده‌ام.