بخش ۱۷ - قصهٔ دیدن خلیفه لیلی را

خلیفه به لیلی گفت: «تو همان دختری هستی که مجنون به‌خاطر تو دیوانه شده؟

تو که از دیگر زیبارویان بهتر نیستی!» لیلی پاسخ داد: «ساکت باش؛ چون تو مجنون نیستی، زیبایی مرا نمی‌بینی.»

هرکس گمان می‌کند بیدار است، در حقیقت خواب‌تر است؛ و این بیداریِ ظاهری از خواب واقعی هم بدتر است.

چون جان ما به حقیقت بیدار نیست، این بیداریِ دنیایی مثل زندانی‌بودن است.

جانِ انسان تمام روز زیر لگد خیال‌ها، سود و زیان‌ها و ترس از نابودی است.

نه صفایی برایش می‌ماند، نه لطافت و شکوهی، و نه راهی برای سفر به سوی آسمان (حقیقت).

خواب‌زده کسی است که به هر خیال و وهمی دل می‌بندد و با آن گفت‌وگو می‌کند.

چنین انسانی در خوابِ غفلت، دیو را حور می‌بیند و از شهوت، با دیو هم‌آغوش می‌شود.

یعنی وقتی بذرِ نسل و حقیقتِ انسانیت را در زمینِ شور و نامناسب کاشت (کار نادرست یا انتخاب غلط کرد)، ناگهان به خود آمد و بیدار شد؛ و آن خیال‌ها و توهماتی که در ذهن داشت از او دور شدند. یعنی حقیقت را فهمید و فریب و خیال از بین رفت.

در نتیجهٔ آن کار، سستیِ عقل و اندیشه و آلودگیِ وجود خود را دید. آه می‌کشد از آن تصویر و حالتی که لحظه‌ای ظاهر شد و سپس ناپدید گشت — یعنی حقیقتی را دید اما نتوانست آن را نگه دارد و دوباره از دست رفت.

پرنده‌ای در آسمان پرواز می‌کند و سایهٔ آن روی زمین حرکت می‌کند. آن سایه هم روی خاک مانند خودِ پرنده در حال دویدن و حرکت دیده می‌شود.

آدم نادانی شکارچیِ آن سایه می‌شود؛ دنبال سایه می‌دود و آن‌قدر تلاش می‌کند تا کاملاً خسته و بی‌حاصل می‌شود، چون سایه را هرگز نمی‌توان گرفت.

آن انسان نادان نمی‌داند که این فقط سایه و بازتابِ پرنده‌ای است که در آسمان پرواز می‌کند. نمی‌فهمد اصل و حقیقتِ این سایه در جای دیگری (بالا، در آسمان) قرار دارد.

او پیوسته تیرهایش را به سوی سایه پرتاب می‌کند؛ آن‌قدر تلاش بیهوده می‌کند تا تمام تیرهای ترکش او تمام می‌شود، بی‌آنکه چیزی به دست آورد.

یعنی ترکشِ عمرِ او خالی شد؛ عمرش تمام شد، زیرا همهٔ زندگی خود را در دویدن و تلاش برای شکارِ سایه گذراند. «تَفت» یعنی خسته و فرسوده شد.

اگر انسان تحت پرورش و حمایتِ «سایهٔ خدا» قرار گیرد (یعنی هدایت الهی یا انسانِ کامل راهنمای او باشد)، او را از خیال‌ها، توهم‌ها و سایه‌های فریبنده رها می‌کند.

بندهٔ واقعیِ خدا همان «سایهٔ خدا» بر زمین است؛ او نسبت به این دنیای مادی و خواسته‌های نفسانی مرده است، اما به زندگی الهی و معنوی زنده است.

بی‌درنگ و با یقین، دامنِ آن بندهٔ خدا (انسانِ الهی و راهنما) را بگیر؛ تا در فتنه‌ها و سختی‌های آخرالزمان نجات پیدا کنی.

آیهٔ «چگونه خدا سایه را گسترانید» اشاره‌ای است به اولیای الهی؛ زیرا آنان مانند سایه‌ای هستند که وجودشان نشانه و دلیلِ نورِ خورشیدِ خداوند است.

در این راه (راه حقیقت و شناخت الهی) بدون راهنما و دلیل قدم نگذار؛ و مانند خلیل‌الله بگو: «من غروب‌کنندگان را دوست ندارم.»

از سایه عبور کن و خودِ آفتابِ حقیقت را پیدا کن؛ و به دامنِ شاهِ معنوی، شمس تبریزی، پناه ببر و روی آور.

اگر راه را نمی‌شناسی و از مسیرِ شور و شادمانی‌های دنیوی سردرگم هستی، از «ضیاءالحق حسام‌الدین» بپرس و هدایت بگیر. «ضیاء الحق حسام الدّین» نمادِ استاد و راهنمای الهی است

اگر در مسیر زندگی حسادت به سراغت آمد (دچار حسادت شدی)، بدان که در این حسادت ابلیس دست بالا را دارد (غلو = به نهایت قدرت دور انداختن تیر را).

کسی که از حسد ننگ نمی‌برد، با خوشبختی و سعادت واقعی خود نیز در جنگ و دشمنی است، به سبب همان حسد.

هیچ مانع یا سختی در مسیر معنوی، دشوارتر از حسد نیست؛ خوشا به حال کسی که در راهش حسد همراه او نیست.

این بدن مادی انسان، خانهٔ حسد است؛ و از همین حسد، تمام خانواده و نسل انسان نیز آلوده و متاثر می‌شوند.

اگر بدن و نفس انسان محل حسد و زشتی باشد، اما خداوند آن را پاک و طاهر می‌کند.

آیهٔ «خانه‌ام را پاک کنید» (طهّروا بیوتکم) نشان‌دهندهٔ پاکی و طهارت است؛ اگرچه ظاهر خانه خاکی و مادی است، اما درون آن گنجِ نور و حقیقت نهفته است.

اگر انسان بی‌حسد، یعنی پاک و ساده، مورد نیرنگ و حسد دیگران قرار گیرد، آن حسد و بدخواهی، دل او را سیاه و تیره می‌کند.

خاک پای مردان راستین باید شد و حسادت را مانند ما زیر خاک پا له کرد.