بخش ۱۱۱ - رفتن فرانک به مهمانی دلارام گوید

هوش مصنوعی: روزی دلبر و آرام بخشی از زندگی پادشاه شد و به حضور او نزدیک شد.

هوش مصنوعی: پای تخت شاه را بوسید و گفت: ای کسی که کلاهت به خاطر تو نورانی و روشن است.

هوش مصنوعی: اگر تو جان شاد من را روشن و شاد کنی، دیگر از خودم چیزی نمی‌خواهم.

هوش مصنوعی: اگر به مهمانی من بیایی، پای خوابیده‌ام در سایه بال مرغی که با تمام زیبایی‌اش به آسمان پرواز می‌کند، رنج می‌کشد.

هوش مصنوعی: در مهمانی او، فرانک به سرعت به دنبال جایی برای خود گشت و بی‌وقفه در حرکت بود.

هوش مصنوعی: هر تخمی که انسان می‌کارد، سرانجام محصول آن را برداشت می‌کند؛ بنابراین، هر کسی باید عواقب کارهای خود را بپذیرد، چه خوب و چه بد.

هوش مصنوعی: در این ویرانه کهنه، دانه‌ای فریبنده وجود دارد که در نهایت باعث تأسف و پشیمانی خواهد شد.

هوش مصنوعی: در خانه‌ی فهر، وجود او باعث شد که همانند دو صد شیر، رفتارهای نیکو و شجاعانه‌ای شکل بگیرد.

هوش مصنوعی: دلبری با زیبایی خود دل‌ها را پر از شوق و محبت می‌کند و با روش خاصی می‌تواند حتی پرنده‌ای را نیز آرام و مطیع خود کند.

هوش مصنوعی: به زیر پاهای اسب او لعل‌های قرمز ریخته شد و زینت‌های نعل به رنگ قرمز را به دست آورد.

هوش مصنوعی: زمین مانند آسمان بر ستاره‌ها می‌چرخد و از بسکه سنگ‌های قیمتی زیر پایش پنهان شده‌اند، گم شده به نظر می‌آید.

هوش مصنوعی: کسی به نزدیکی خرگاه شاه رسید و از اسب تندش پیاده شد.

هوش مصنوعی: آگاه نیستی از آنچه که آسمان به همراه دارد و نمی‌دانی چه چیز از پرده حیات به بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: او بر تخت (سلطنت) نشست و شادی را برگزید، همانند بهشت که یک جشن شاداب و خوش را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: خورش را برای پادشاه آوردند و او خورد و از آن زمان تا صبح، خوشحالی و شادابی در فضا باقی ماند.