شمارهٔ ۲۱

هوش مصنوعی: چشم‌هایی که نمی‌توانند سرمه بکشند، به چهرهٔ زیبا و ناپاک او نمی‌نگرند، مانند ماهی که هنوز نشسته است.

هوش مصنوعی: بر فراز درخت سروی که با نرمی در حرکت است، او به کلاهش نگاه نمی‌کند.

هوش مصنوعی: نگاه او فقط به من نیست و باید مراقب باشم که به کسی دیگر هم توجه نکند.

هوش مصنوعی: دوست من، محبت و عشق او باعث شده که اندکی از رد پای او در دل من باقی بماند و چشمانش هیچ وقت به کسی نگاه نکرده است.

هوش مصنوعی: شاه حسن سپاهیانی را به میدان آورده که از خط عالم به آشوب افتاده‌اند، اما سپاه او به دلیل جلال و عظمتش هیچ احساسی از ترس و نگرانی ندارد.

هوش مصنوعی: پس از ارتکاب گناه و قربانی کردن کسی، حالا از او عذرخواهی می‌کنم، اما این کارم بدتر از خود گناه است و در واقع باعث گریه و اندوه او شده است.

هوش مصنوعی: دختران زیبا با ناز و غَمزه از روی پشته‌های کشته‌ها عبور می‌کنند و به راه خود ادامه می‌دهند و به این وضعیت نمی‌نگرند.

هوش مصنوعی: دود از چرخ درآورده و دل من اثر شعلهٔ اشک او را نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: محتشم، کوه ستم را به عنوان ستونی برای انسان ضعیف می‌بیند؛ آن چنان که وقتی فردی ضعیف و ناتوان می‌شود، به ستم و ظلم می‌نگرد و از آن می‌هراسد.