شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: من با ناخن‌های غم، سینه‌ام را می‌خراشم، مانند آنکه فرهاد با دستانش کوه را می‌کند.

هوش مصنوعی: فرشی که زیر پای من است، به خاطر تو و احساس غم تو، گلباران شده و من از این طریق به تو ارادت دارم.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر تو صدایی از سر اندوه بلند کنم، بر روی همه‌ی دنیا غم را می‌پاشم.

هوش مصنوعی: از دوری تو و احساس غیرتی که در من ایجاد کرده، آن‌قدر از خیال تو دورم که حتی از یاد تو نیز فاصله گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: ای لب و دهان تو مشابه چشمۀ نوشی است که همه را به سوی خود جلب می‌کند و برای مردم تشنه، مرهمی و رحمتی می‌باشد.

هوش مصنوعی: عزیزم، بوی خوشی که از تو می‌آید، آرامش بخش من است و خوشی‌های زندگیم را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: درد و غم من چنان زیاد است که مانند نی در فراق تو ناله می‌کند. به خاطر عشق و اشتیاقم برای تو، ناچار در تلاش و کوششم.

هوش مصنوعی: کسی که در فقر به سر می‌برد، تنها به خودگویی و فخر فروشی تکیه می‌کند و زندگی‌اش به همین سخنان بی‌اساس خلاصه می‌شود.