شمارهٔ ۴ - اینک شاعر بیان می کند که چسان قران السعدین را به نظم آورد:

هوش مصنوعی: با کمال شرمندگی از دیار خود خارج شدم و حالا به سرزمین خود برای خدمت و بندگی بازگشته‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر سنگینی بار زندگی، مجبور به خدمتگزاری به پادشاه شده‌ام.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای نشسته‌ام و ورق دل را به دست عقل پریشان و تفکرات غرق در شگفتی‌ام می‌نگرم.

هوش مصنوعی: من راز درونم را از دیگران پنهان کرده‌ام، نه اینکه دچار اشتباه شوم، بلکه خودم از جنس انسان و جنی هستم.

هوش مصنوعی: آب معانی از دل من به سرعت بیرون آمده و به قلمم آتش و دود منتقل شده است.

هوش مصنوعی: وقتی به توکل و اعتماد به خدا پرداختم، فکر و عقل من به نفع من عمل کرد و در نتیجه، از دل خاکیم، گنجینه‌ای درخشان به‌دست آمد.

هوش مصنوعی: با اراده‌ای محکم و جسورانه به انجام کار پرداختم و از قلم خود برای نوشتن درباره‌ی شاهکارها بهره گرفتم.

هوش مصنوعی: مدت سه ماه است که روز و شب، قلم من به کار نیامده و فقط بر روی کاغذ سفید و سیاه می‌نویسد، اما از آن هیچ اثری نیست.

هوش مصنوعی: این چند خط نادرست به دلیل کم تجربگی و ضعف روحی من نوشته شده است.

هوش مصنوعی: این نامه به خاطر تلاش و کوشش پیوسته‌ای که در مدتی شش ماهه انجام شده، نوشته شده است.

هوش مصنوعی: در ماه رمضان، با تمام خوشبختی، قرآن به عنوان نامه‌ای از سعادت برای انسان‌ها نازل شد.

هوش مصنوعی: در سال ششصد و هشتاد و هشت، حوادث و تلخی‌هایی برای تو اتفاق افتاد که در تاریخ ثبت شده است.

هوش مصنوعی: امروز اگر بخواهم واقعیت را بگویم، سال من فقط شش و سی بوده است.

هوش مصنوعی: از این سبک زیبا و دل‌فریبا، مانند ماه درخشان، دل پادشاه باهوش را جذاب کرده است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌داند من چه زجری کشیده‌ام و چه سختی‌هایی را تحمل کرده‌ام تا به این مقام و موفقیت دست یابم.

هوش مصنوعی: من از ویژگی‌های خود و تجربیات دردناک زندگی‌ام، این همه زیبایی و ارزش ایجاد کرده‌ام.

هوش مصنوعی: گاهی از فکر خودم پنهانش می‌کنم، گاهی هم دردش را در قلبم حس می‌کنم و گاهی بر پیشانی‌ام نمایان می‌شود.