رباعیات
کمال خجندی
»
رباعیات
شمارهٔ ۱ : دی جلوه گری بین که آراست مرا
شمارهٔ ۲ : قول و غزلی که دل رباید همه را
شمارهٔ ۳ : گفتم مستی گفت که آری بخدا
شمارهٔ ۴ : با پسته شیرین تو شکر هیچ است
شمارهٔ ۵ : با پسته تنگ تو شکر بر هیچ است
شمارهٔ ۶ : تا کی نبود با دل من تمکینت
شمارهٔ ۷ : دندان مرا چو درد پنهان بگرفت
شمارهٔ ۸ : کس خوبتر از تودر جهان ممکن نیست
شمارهٔ ۹ : در دور زمان لحظه ای آرامش نیست
شمارهٔ ۱۰ : انسان بمثل آینه باشد بالذات
شمارهٔ ۱۱ : آن میر که در سماع سوزی دارد
شمارهٔ ۱۲ : امروز چو شعر هر که در خط کوشد
شمارهٔ ۱۳ : گر گل نه بخدمتت ز جا برخیزد
شمارهٔ ۱۴ : گفتم که بده بوسه ای حور نژاد
شمارهٔ ۱۵ : گفتم که چه ریزد ز لبت گفت قند
شمارهٔ ۱۶ : یاران چو ورق شکسته ما میجویند
شمارهٔ ۱۷ : گفتم که چه شوم تیغ تو را گفت سپر
شمارهٔ ۱۸ : گفتم که: به رویت چه کنم؟ گفت: نظر
شمارهٔ ۱۹ : گفتم روزم گفت بدین روز مناز
شمارهٔ ۲۰ : خط تو که خوانند خط ریحانش
شمارهٔ ۲۱ : ای یار لطیف دلستان نازک
شمارهٔ ۲۲ : بر گوش رسد همی نوا خوانی دل
شمارهٔ ۲۳ : ای سرو اگر ترا چو طوبی خوانیم
شمارهٔ ۲۴ : ای مالک روح از چه ترسی ز عدم
شمارهٔ ۲۵ : شمعی که به رخسار نکو بودی گرم
شمارهٔ ۲۶ : کی باشد ازین تنگ برون آمدنم
شمارهٔ ۲۷ : هرگز نکشیدم آن سر زلف بخم
شمارهٔ ۲۸ : تا فکرت من نهاد بنیان سخن
شمارهٔ ۲۹ : دی از سر اسب ای قمر خانه نشین
شمارهٔ ۳۰ : گفتم بچه ماند مژه ات گفت سنان
شمارهٔ ۳۱ : گفتم چه خورم در طلبت؟ گفت که خون
شمارهٔ ۳۲ : گفتم که چه خواهی که دهم گفت که جان
شمارهٔ ۳۳ : در ملک وجودم بجز از دوست مجو
شمارهٔ ۳۴ : گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه
شمارهٔ ۳۵ : ما روی تو بینیم نبینیم به ماه
شمارهٔ ۳۶ : ای آیت کارگاه صنع صمدی
شمارهٔ ۳۷ : ای آنکه تویی سوار در هر هنری
شمارهٔ ۳۸ : ای گشته تو مشهور به شیرین سخنی
شمارهٔ ۳۹ : با قامتت ای لاله رخ سوسن بوی
شمارهٔ ۴۰ : زلف تو که داشت عادت دل شکنی
شمارهٔ ۴۱ : گفتم جانا گفت بگو گر مردی
شمارهٔ ۴۲ : گفتم چشمم گفت مگر بی بصری
شمارهٔ ۴۳ : گفتم چه کند دفع غمم؟ گفت که مِی
شمارهٔ ۴۴ : گفتم قمرت گفت به چشمش گردی