رباعی شمارهٔ ۲۹

وقتی‌که اوضاع زندگی و جهان این‌گونه است که به هیچ چیز نمی‌توان تکیه کرد و هر چیزی زودگذر و شکستنی است.

پس فرض کن همه چیزهایی که هست‌، وجود ندارد و از بین رفته‌، و تصور کن هرچه که نیست و وجود ندارد در دنیا هست.