رباعی شمارهٔ ۲

چون هیچکسی از فردای ما آگاهی ندارد و آنرا تضمین نکرده‌ست که آیا درین دنیا باشیم یا خیر؛ با این دل پر سودا و پر دردت مدارا کن و خوش باش.

ای ماه(ای کسی که رخت چون ماه زیباست)، در زیر نور ماه می بنوش؛ زیرا این ماهی که اکنون می‌تابد، بعدا از تو بسیار خواهد تابید (ولی تو در این دنیا نخواهی بود) و ماه تو را نخواهد یافت!