رباعی شمارهٔ ۲

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

حالی خوش دار این دلِ پر سودا را

مِی نوش به ماهتاب ای ماه که ماه

بسیار بتابد و نیابد ما را

رباعی شمارهٔ ۱: برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما رباعی شمارهٔ ۳: قرآن که مهین کلام خوانند آن را

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:رباعی

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

حالی خوش دار این دلِ پر سودا را

از آن‌جا که هیچ انسانی نمی‌تواند ضامن و تعهدکنندهٔ «فردا» باشد و هیچ‌کس تضمینی ندارد که حتی ثانیه‌ای دیگر زنده بماند یا روزِ نو را ببیند.پس در همین لحظهٔ اکنون («حالی» یعنی در حالِ حاضر)، این دلِ لبریز از آرزوهایِ دورودراز، اندیشه‌هایِ پریشان و غم‌هایِ فردا («دلِ پر سودا») را شاد و آسوده نگاه دار و نقدِ امروز را فدایِ نسیهٔ فردا مکن.

مِی نوش به ماهتاب ای ماه که ماه

بسیار بتابد و نیابد ما را

ای زیبارویی که در حسن و کمال همچون ماهی (یا خطاب به انسان به عنوانِ شریف‌ترین موجود)، در زیرِ نورِ سیمگونِ ماهتاب بنشین و بادهٔ طرب بنوش؛ چرا که این ماهِ آسمان...پس از رفتنِ ما نیز، قرن‌ها و مکرر در مکرر بر این زمین خواهد تابید، اما هرچه جستجو کند، دیگر ما را در این جهان نخواهد یافت (اشاره به جاودانگیِ طبیعت در برابرِ عمرِ بسیار کوتاه و فانیِ انسان).