بخش ۱۰۰ - نعره زدن سام نریمان بر دیوان

هوش مصنوعی: در آن زمان، یکی با صدای بلند فریاد زد و به گرد سام، قهرمانان زابل‌ستان را خطاب قرار داد.

هوش مصنوعی: از این موجودات شوم و زشت دوری کنید، زیرا هیچ جایگاهی در سرزمین و کشور ندارند.

هوش مصنوعی: لشکری به سوی سام آمدند که شاد و خوشحال بودند و دل‌هایشان پر از شادی بود.

هوش مصنوعی: در این جنگ، به ما گفتند که دیوان به شکست و ناکامی رسیده‌اند و ارزش و بهایی ندارند.

هوش مصنوعی: اما تو را در دام گرفتند و افسار زدند، دیوانگی آدم‌های نادان باعث این کار شده است.

هوش مصنوعی: سام گفت که از این موضوع هیچ نگرانی نیست و امیدوار است که خداوند پاک او را حفظ کند.

هوش مصنوعی: اگر زندگی به من فرصتی بدهد، در این جهان وسیع، دری را به سمت آزادی و خوشبختی باز می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که باشم، آرامش من را به دست می‌آورم، زیرا این خواست و اراده خداوند است که در هر مقام و موقعیتی، آرامش من را فراهم کند.

هوش مصنوعی: باید بایستید و تماشا کنید تا ببینید من چه کارهایی در مواجهه با این دیو پلید انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: روان به حرکت درآمد و دو شاخش را در دست گرفت، و آن‌ها در حالی که حیرت‌زده شده بودند، به دور او گرد آمدند.

هوش مصنوعی: او خنجرش را از میان بیرون آورد و بر سر و گردن او زد.

هوش مصنوعی: گفت به در برو از این دریا، وگرنه ممکن است برای جانت خطر ایجاد شود.

هوش مصنوعی: گفت در این دریا غم و اندوه تو را احساس می‌کنم و در همین لحظه ناراحتی‌هایت را تحمل می‌کنم.