شمارهٔ ۷۶ - در مدح شروان شاه

هوش مصنوعی: ای شاه بزرگ، فرمانروای شرق، خسروا! تو همچون حیدر (علی) هستی و سلاح تو، ذوالفقار، نگهبان کیان و هویت این سرزمین است.

هوش مصنوعی: شروان تنها به خاطر شمشیر تو زنده مانده است و مانند شمشیری در دست دریا، نام تو را در دل خود دارد.

هوش مصنوعی: دریا تحت تاثیر شمشیری است و موجودات بزرگ در آن به تو وابسته‌اند; کوهی که با گرزی ساخته شده، نشان‌دهنده قدرت و نیروی توست و جان پلنگ‌ها در معرض شکار تو قرار دارد.

هوش مصنوعی: تو منبع افتخار و تاج‌بخش پادشاهان هستی و من نیز، همچون یک پادشاه، تحت سایه تو قرار دارم.

هوش مصنوعی: فکر و احساس من همچون دریا و آسمان پر از زیبایی‌ها و ارزش‌های نیکوست که به تو تقدیم شده.

هوش مصنوعی: زندگی و روزگار برای افراد فرزانه و تحصیل‌کرده چالش‌ها و خطراتی به همراه دارد، اما خاقانی به خاطر تو از این خطرات خود را حفظ می‌کند و از آن‌ها دوری می‌جوید.

هوش مصنوعی: به خاطر لطف و مهربانی‌هایی که تو به من کرده‌ای، دست من به نوشتن و زبانم به بیان زیبایی‌های تو، مثل جادوگری است که کارها را با سحر و جادو انجام می‌دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه هزاران لطیفه و زیبایی از گفتار تو را می‌شنوم، گوش من مانند گنجینه‌ای از جواهرات زیبای تو شده است.

هوش مصنوعی: صدای کسی که در دریا غرق می‌شود، به آسمان می‌رسد، زیرا جان من غرق در استقامت و اراده توست که همچون سواران آسمانی است.

هوش مصنوعی: من خواهان استقبال از تو هستم، اما به خاطر شرم و خجالت، بدنم مانند پرچم خورشیدی به لرزش در آمده است.

هوش مصنوعی: می‌خواهم چشمانم را ببندم و سرم را بالا بیارم، اما چه فایده وقتی که چشم‌ها و سرم به خاطر تو شرمنده‌اند.

هوش مصنوعی: هر وقت بخواهم چشمم را بردارم، سرم در برابر تو قرار دارد و وقتی بخواهم سرم را بلند کنم، زیر فشار و سنگینی توست.

هوش مصنوعی: شروان در زمان تو به خوشبینی زندگی می‌کند، زیرا آینده‌اش به وضعیت تو وابسته است.