غزل شمارهٔ ۳۸۰

هوش مصنوعی: ای چشم، وقتی از تاریکی غم بیرون بیایی، مثل نور خواهد بود. اما وقتی که دل نورانی نباشد، دیگر راهی برای بیرون رفتن نیست.

هوش مصنوعی: ابتدا چراغ را روشن کن و سپس به دنبال نور بگرد تا با آن نور بتوانی از تاریکی بیرون بیایی.

هوش مصنوعی: فراق یار چنان بر دل تو اثر کرده است که مانند زخم مار به آن آسیب زده است، اما آن زخم نه از نوعی است که به راحتی فراموش شود یا با جادو و فریب قابل درمان باشد.

هوش مصنوعی: درد و غم‌هایی که در دل داری، به نوعی جشن و سروری است، در مقایسه با رنج و محنتی که از جدایی و دوری تو اکنون به آن دچار شده‌ای.

هوش مصنوعی: ای خاقان، تو در حالتی پریشان و غم‌ناکی به سر می‌بری، در حالی که در جنگ و جدایی غرق هستی. نگران نباش، چرا که در این وضعیت، خون بر دست تو جاریست و عشق و درد را به تصویر می‌کشد.