غزل شمارهٔ ۳۷۸

هوش مصنوعی: هر روز با دست‌های مختلف رنگ‌های جدیدی به زندگی‌ام می‌زنم و هر لحظه با نگاه‌های تازه، احساسی متفاوت را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که تو حضور داشته باشی، با زیبایی و شکوهی خاصی همراه است و هر زمانی که تو برخیزی و حرکت کنی، دنیای اطراف را تحت تأثیر قرار داده و به هم می‌زنید.

هوش مصنوعی: زمانی که زلف‌هایت را کنار بزنی و ناگهان از پس پرده بیرون بیایی، به طرز غیرمنتظره‌ای ضربه‌ای چون نیشِ کژدم برمی‌زنی و سپس سریعاً فرار می‌کنی.

هوش مصنوعی: ما خودمان را دچار مشکلی می‌کنیم که وقتی تو از خودت پرده برمی‌داری و خود را نشان می‌دهی، من نمی‌توانم از تو دور شوم و از این آشفتگی که خودم به وجود آورده‌ام، فراری باشم.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا و دلربایت مانند آبی است که خون قلبم را می‌ریزد و تو بر سر من مشکلات و دردها را مانند خاکی که بر سرش می‌ریزد، فرو می‌کشی.

هوش مصنوعی: تو می‌گوئی که این خون، خون تو نیست و در واقع نمی‌فهمی چه بر سرت می‌آید. از دلایل این وضعیت بپرس، زیرا این خون که بر زمین می‌ریزد، نشانه‌ای از درد و رنجی است که درگذر زمان بر تو وارد شده است.

هوش مصنوعی: دل خاقانی را با زلف پنهانی‌ات ربودی و می‌ترسم که جانش را نیز در قید طره‌ات اسیر کنی.