غزل شمارهٔ ۳۶۵

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌تواند شوخی و بازی چشمانت را نادیده گرفت، یا اینکه هیچ چیز به قد و قامت تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: شاید محبوبی بهتر از تو داشته باشد یا فرزندی که از تو سرزنده‌تر باشد.

هوش مصنوعی: اگر روزی هزار بار به کوی تو بگذرم، می‌بینم که کسی در سر کوی تو نشسته و در کنار توست.

هوش مصنوعی: یا دستی از محبت تو بر دل من است یا پایم در گلی و با تو در ارتباطم یا بادی از طرف تو در دستانم است یا خاکی از نشانه‌های تو بر سرم است.

هوش مصنوعی: تو به خاطر بی‌خیالی‌ام به من نشان دادی که در این دنیا چیزی برایم وجود ندارد. بی‌خیالی کسی مانند من با دلبری کسی مثل تو قابل مقایسه نیست.

هوش مصنوعی: هیچ کس در جهان به اندازه من در مسأله ستم‌کشی بی‌نظیر نیست و هیچ‌کس هم به اندازه تو در ستم‌گری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: زلف زیبای تو مانند پرهای زاغ، از زیر سرم آزاد می‌شود و بر دل من می‌نشیند، گویی که کبوتر است.

هوش مصنوعی: از زلف‌های خوش‌عطر تو، چهره‌ام مانند چنبر خواهد شد و پشت من به‌طرز زیبایی خمیده می‌گردد، مانند چنبر.

هوش مصنوعی: گفتی چرا موهای فر و زیبا تو را می‌کشم، پاسخ می‌دهم که می‌خواهم عاشقانه‌ای را از دل خود بسازم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که شکرگزاری به خاطر لطف و نعمت‌ها به زبان آرزوهایم می‌آید، گویی که در دهان تو گفتنی از شکر وجود دارد.