غزل شمارهٔ ۳۵۱

هوش مصنوعی: بیا، چون با یک نگاه تو زندگی دوباره‌ای را آغاز کردم. بسیاری از عشق‌های قدیمی را که با نگاه تو نوین ساختم.

هوش مصنوعی: مرده را زنده کن و شادی را به جان بیاور، تا غم و اندوه در دلت جایی نداشته باشد. وقتی که شراب به جانت می‌نشیند، زندگی‌ات تازه می‌شود.

هوش مصنوعی: دلت را همچون ریحان تازه کرده‌ای، پس از این به شادی و سرزندگی بپرداز و زنده‌دل و سرشار از حس خوب باش.

هوش مصنوعی: در فکر و خیال تو، دل شاداب و سرزنده‌ای داشتم و با ورود تو، زندگی و نشاط تازه‌ای پیدا کردم.

هوش مصنوعی: با خنده‌های پرنور و جذاب تو، فضایی شاداب و سرزنده در جمع ایجاد کردی که انگار بوسه‌ها بر آن باریده است.

هوش مصنوعی: در زلف تو، وقایع عظیم و سرنوشت‌ساز نهفته است و تو با پنهان کردن آن‌ها، تازگی و شگفتی را به زندگی‌ام آورده‌ای.

هوش مصنوعی: شما با استفاده از سنگ‌های سفید و مشک‌های سیاه، هنر نوشتن را به دانش‌آموزان آموزش داده‌اید.

هوش مصنوعی: به جز چشمان زیبا، پردهٔ سیاه و جذابیت عروسان شاهان را در شبستان نو بازسازی کردی.

هوش مصنوعی: در دل شب، تو با چهره‌ات نور خورشید را به من هدیه آوردی و عهد و پیمان جدیدی را برایم رقم زدی.

هوش مصنوعی: من سلیمان نیستم و مثل خاقانی نیستم که با آوای دل‌نوازش جانم را تازه کنی.