غزل شمارهٔ ۳۵۰

هوش مصنوعی: کاش تنها تو را داشتم یا به تو دسترسی پیدا می‌کردم.

هوش مصنوعی: من در این غم و اندوهی که هر لحظه با من است، آرزو می‌کنم که ای کاش کسی بود که هم‌صحبت و همراه من باشد.

هوش مصنوعی: اگر در اندوه تو کسی را در کنار خود داشتم، دیگر غم و اندوهی برای من وجود نداشت.

هوش مصنوعی: اگر لبانت آن من باشد، از دنیا کافر می‌شوم، اگر اندکی هم آرزو داشتم.

هوش مصنوعی: من مومن هستم و با نگاهی مثبت به زندگی، هر چه خوشی و سعادت در دنیا وجود دارد برایم مهم نیست که دیگران چه تصوری از من داشته باشند.

هوش مصنوعی: اگرچه ثروت و جانم را فدای تو می‌کنم، ولی اگر از این دست، چیزهای زیادی داشتم.

هوش مصنوعی: اگر عشق تو نبود، من هم به زیبایی‌های دنیا توجهی نداشتم و فقط به ظاهر می‌نگریستم.

هوش مصنوعی: اگر تو خاک خاقانی شوی، من چگونه می‌توانستم دنیا را به خاطر یک شخص پست و بی‌ارزش در نظر بگیرم؟