غزل شمارهٔ ۳۵۲

هوش مصنوعی: دوست داری که برای عشق کسی، به هر دلی آسیب بزنی و او را بارها و بارها به درد و رنج بکشی.

تو، گرفتار عشق را در نهان فریب می‌دهی و آشکارا می‌کُشی.

هوش مصنوعی: اگر به عشق و زندگی روحی که داریم، آسیب برسانی، مانند شمعی که در اثر آتش ذوب می‌شود، ما نیز ویران خواهیم شد.

هوش مصنوعی: ما نور و روشنی تو هستیم و تو، شعله و نیرویی هستی که ممکن است با یک حرکت، هزاران نفر را به خطر بیندازی.

هوش مصنوعی: کیسه‌ای که خالی و بی‌پول شده، مثل ماهی که با زحمت و درد فراوان گرفته شده، حالا فربه و چاق شده است.

هوش مصنوعی: اگر در مجلس جام پر کنی و به این ترتیب به دل‌های غمگین تسکین بدهی، می‌توانی غم و اندوه را از دل‌ها بزدایی.

هوش مصنوعی: به دیگران بگو که به خاطر چیزهایی که ارزش چندانی ندارند، شادی و خنده را از خود دور نکنند، چرا که گاهی باید با دلایل بی‌مورد، چیزهای بزرگ و ارزشمند را نادیده گرفت.

هوش مصنوعی: به آن نگاه نازک و دلربا بگو که با سحری که می‌زند، دل‌های بسیاری از مردان زمانه را شکسته و به درد آورده است.

هوش مصنوعی: عاشقانی که به عشق نیاز دارند، مانند کسی هستند که در دریا به دنبال آب می‌گردد و در انتظار غرق شدن هستند.

هوش مصنوعی: محبت و عشق، یار خاقانی را به اوج‌رسانده است و تو هیچ ثروتی به جز کشتن یاران نمی‌دانی.