غزل شمارهٔ ۳۴۸

هوش مصنوعی: می‌بینی که هیچ توجهی به من نکردی و در کارهایم هیچ قدمی برنداشتی تا نشان‌دهنده‌ی مردانگی‌ات باشد.

هوش مصنوعی: غم تو بر روح و جانم سایه انداخته است، اما تو نمی‌بینی که دل من همچنان آبی و شاداب است، مانند رنگ آسمان.

هوش مصنوعی: یک روز به خاطر حرمت تو و رعایت احترام، لب به سخن نگشودم و نگفتم که چه بلایی بر سر من آوردی.

تا با نیشتر غمزه خونم را مانند آب نخوردی، برای کشتم آب ننوشیدی.

هوش مصنوعی: گفتی که در یک لحظه تمام محتوای صحبت را به من گوشزد کردی، اما نمی‌دانم چطور می‌توانم این را به یاد بیاورم.

هوش مصنوعی: فکر می‌کردم که وجود تو می‌تواند دردی که در دل دارم را درمان کند، اما حالا متوجه شدم که این تصورم اشتباه بوده است. تو نه تنها درمانی نیستی، بلکه دردی بر دردهای من افزوده‌ای.

هوش مصنوعی: خاقانی متعلق به توست، پس دل او را نشکن، زیرا می‌دانی که در خانه‌اش صید کردن نشان مردانگی نیست.