غزل شمارهٔ ۳۴۲

هوش مصنوعی: در ذهن تو تصویر او را به گونه‌ای جا داده‌ای که انگار در دل تو به جای نفس کشیدن نشسته است.

هوش مصنوعی: به خاطر غیرتم، نمی‌توانم در دل خود حرفی بزنم و درد و رنجی را که دارم، به زبان بیاورم.

هوش مصنوعی: مرهم در روز قیامت بر زخم‌هایی که امروز با تیر غمزه زده‌ای به وجود آمده، وجود خواهد داشت.

هوش مصنوعی: تا زمانی که از عمق وجودم احساس نیاز نکنم و شوق قلبی نداشته باشم، نمی‌توانی این التهاب و اشتیاق مرا درمان کنی.

هوش مصنوعی: در میانه‌ی مسیر، به ناگاه، بار غم و اندوه من را برطرف کردی و ساحل نجات را به من نشان دادی.

هوش مصنوعی: تو دل را به دیوانگی می‌آوری و سپس از آن دور می‌شوی، ولی خودت هم نمی‌دانی که در این کار چقدر غافلی و در واقع مستی.

هوش مصنوعی: اگر وصالت را به من بدهی، دوری و جدایی‌ات مرا به پستی و سقوط می‌کشاند.

هوش مصنوعی: شما خوشی و شادی را به خوبی می‌شناسید، اما ما در اینجا با غم عشق و فقر دست و پنجه نرم می‌کنیم.

هوش مصنوعی: اگر اجازه ندهی که من همین‌طور که هستم باقی بمانم، نتیجه‌اش این خواهد بود که تو نیز همانی خواهی شد که هستی.

هوش مصنوعی: خاقانی را نشانی از خودت ببین و به خودت افتخار کن.