غزل شمارهٔ ۳۳۲

هوش مصنوعی: من جانم را به تو می‌دهم در لحظه‌ای که از لب‌های شیرینت چیزی به من ببخشی، می‌دانم که تو با آن لب‌ها جان تازه‌ای به من خواهی داد.

هوش مصنوعی: عشق و محبت چنان در دل من شعله‌ور است که اگر تو لبخندی زیبا از خود نشان دهی، تمام آتش‌ها و تب و تاب‌هایم را فراموش می‌کنم. اگر تو نیشکری به من ببخشی، همه دردهایم تسکین می‌یابد.

هوش مصنوعی: من به دل‌دردی که با تو دارم، خوشی نخواهم کرد، مگر اینکه به خاطر آن درد، به من دلی بسازی و آرامشی ببخشی.

هوش مصنوعی: دیروز به من لقبی دادی، اما کمتر از کسی هستم که در کوی تو زندگی می‌کند. من کیستم که از همه دنیا این خطر را بر خود بپذیرم؟

هوش مصنوعی: تو دختر زیبای سیاه چشمی هستی و من به تو دل باخته‌ام. اگر بخواهی، می‌توانی همه چیزم را تحت کنترل خود درآوری یا اینکه مرا دل‌دار کنی.

هوش مصنوعی: من همچون پروانه‌ای هستم که جان‌فشانی می‌کند و در آتش شمع تو سوخته‌ام. اما هر بار که می‌افتم، دوباره برمی‌خیزم تا مرا دوباره پر از جان و حیات کنی.

هوش مصنوعی: هر لحظه با نگاه و لبخندت، باعث از بین رفتن من می‌شوی؛ گاهی هم به من ارزشی می‌دهی و گوهر وجودم را به من می‌بخشی.

هوش مصنوعی: گفتی که به خاقانی اگر زمانی گوهر و الماس را بخواهم ببخشم، آن را به خدا قسم نمی‌بخشم. حالا اگر بخواهی، می‌توانی آن را ببخشی.