غزل شمارهٔ ۳۳۱

هوش مصنوعی: این چه حال و هوایی است، ای جان، که از دنیا به راه افتاده و زمینه‌ساز فتنه‌ای شده‌ای؟ این ناله و فریاد که از عمق وجودت برمی‌خیزد، چه معنی دارد؟

هوش مصنوعی: تو با زیبایی خود معجزه‌ای به نمایش گذاشتی و در عین حال خود را پنهان کردی. به آرامی مانند روز قیامت در دنیا تاثیرگذاری و هیجان ایجاد کردی.

هوش مصنوعی: آتش به خاطر شرم و حیا و زیبایی تو، مانند گلی در دل خون خود آرام گرفت. این آرامش از آن خطی ناشی شد که تو از صورت خود بر افروختی.

هوش مصنوعی: من دیده‌ام که کافور از هندوستان می‌آید، اما تو از کافور سرشارتر هستی، شگفت‌انگیز است که هندوستان را به یادم می‌آوری.

هوش مصنوعی: در دل من که مانند سنگ و آهن سخت است، آتش عشق را شعله‌ور کردی و از آن آتش با زلف‌های خود بادی به راه انداختی که به رنگ ارغوانی درآمد.

هوش مصنوعی: چهره‌ات را نشان دادی و با اشک‌هایم، جانم را رنجاندی تا از روی زمین، تصویری زیبا و دلربا ایجاد کنی.

هوش مصنوعی: در صبح زود که راه افتادی، دلم را سوزاندی. ای خدا، آنچه آتش را در آن زمان برانگیختی، چه ماجرایی بود!

هوش مصنوعی: تو هم با تمام وجود خود در تلاش هستی و هم دچار آشفتگی و بی‌نظمی هستی، مثل زنبوری که در حال پرواز است و تمام تلاشش را می‌کند تا مرا به حرکت وادارد.

هوش مصنوعی: بسیاری از اشک‌ها و اشک‌هایی که از دل خورشید و چشم آسمان بوجود آمده‌اند، از زین و رکاب تو نشأت گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: موج‌ها را دیدی که چگونه از دریا هر بار برمی‌خیزند، و چگونه به خاطر احساساتی عمیق و دردناک، خون به چشمان خاقانی می‌آید.

هوش مصنوعی: تو با جدایی و دلتنگی من را به شدت دچار درد و داغ نهادید و سپس با زیبایی و محبت خویش، همچون خسرو که شاعر مشهور است، مرا شگفت‌زده کردی.