غزل شمارهٔ ۳۲۸

هوش مصنوعی: تو ابتدا با ما توافقی کردی که خود می‌دانی، اما بدان که بر اساس آن توافقی که کردی، پابرجا نخواهی ماند.

هوش مصنوعی: گوش‌های تو پر از زیبایی‌های دل‌فریب است، اما امروز در چشمان من فقط جاری شدن خون را می‌بینی.

هوش مصنوعی: هرچند که در ابتدا صدای ناله و افسردگی تو جانم را به آتش کشید، اما به خاطر شدت احساسی که در آن وجود داشت، نمی‌توانستم از تو فاصله بگیرم.

هوش مصنوعی: اگر از تو وفایی نمی‌بینم، خوب می‌دانم و می‌دانم که از من هم ستمی نخواهی دید، چون خوب از حالت آگاه هستی.

هوش مصنوعی: هر بار که از عشق و جدایی من می‌کاهید، مانند لقمه‌ای از خونی که می‌ریزم، می‌گذرانید. اما حتی یک بار هم نمیهمان خوان دوستی‌ام نشده‌اید.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم خودم را بدون تو از این حالت جدا کنم، هرچند که می‌دانم تو هم ممکن است به همین شکل عمل کنی.

هوش مصنوعی: خاقانی، از تو انتظار چنین بی‌مهری نمی‌رود، چون تو به‌نوعی در این دنیا رشد کرده‌ای و از آن تأثیر گرفته‌ای.