غزل شمارهٔ ۳۲۷

هوش مصنوعی: ای دختر زیبا از دیار دل‌انگیز، کیستی؟ تو چه دلربایی، نمی‌دانم محبوب من کیست.

هوش مصنوعی: دختر زیبا و شگفت‌انگیزی را توصیف می‌کند که خنده‌اش چقدر خوشایند و دلرباست. از او می‌خواهد که خود را معرفی کند و بگوید که کیست.

هوش مصنوعی: ای کسی که در دفتر خوبی‌ها، نشانه‌ای شده‌ای، گویی از سوی خداوند در مورد تو سخن گفته شده است. تو کیستی؟

هوش مصنوعی: ای گل تازه‌ای که در دی‌ماه با نسیم خوش شکوفا شدی، از کدام گلستانی هستی؟

هوش مصنوعی: تو از دینی به دین دیگر آمده‌ای و هدف تو از این آمدن، نابود کردن باورها و ایمان مردم است. تو کیستی که اینجا حضور داری؟

هوش مصنوعی: جهان‌ها برای تو از هم جدا می‌شوند، وقتی می‌گویم تو کیستی که از ابتدا در دام پیمان ما گرفتار هستی.

هوش مصنوعی: دیشب تو از کنار من رفتی و به مهمانی نیامدی. حالا بگو کجایی و مهمان چه کسی هستی؟

هوش مصنوعی: خاقانی به تو اشاره می‌کند و می‌گوید که به هر دلیلی که وجود دارد، خودت را مشخص کن و به او نشان بده که تو چه کسی هستی.