غزل شمارهٔ ۳۲۳

هوش مصنوعی: خاک بغداد باید در آب بصره باشد و چشمه دجله باید در دل من قرار گیرد.

هوش مصنوعی: سفر به کعبه مرا به بغداد آورد، خداوند را شکر می‌کنم که هر سال باید به این سفر بروم.

هوش مصنوعی: دل آزرده و خسته من چطور می‌تواند ارزش‌های بغداد را بفهمد؟ برای درک بغداد، باید دلی تازه‌تر و پرشورتر داشته باشم.

هوش مصنوعی: اما بدون ثروت، در بغداد نمی‌توانم به اهدافم برسم. باید در بغداد سرمایه‌ای داشته باشم تا به خواسته‌هایم دست یابم.

هوش مصنوعی: بغداد پوشیده از رازها و ثروت‌های پنهانی است و با وجود تمام سختی‌ها، باید به آنجا سفر کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که چیزی از گنجینه درونی‌ام به من نمی‌دهند، باید به عمق روانم نگاه کنم و آن را بشکافم.

هوش مصنوعی: از دور نگاهی خواستم، نه بوسه‌ای و نه نزدیکی؛ زیرا در عشق، این مقدار از من کافی است.

هوش مصنوعی: در کنار دجله، آب‌های زیادی وجود دارد. ای خدا! کاش از آن چشمهٔ خوشگوار آب بنوشم.

دلدار من در کشتی و کشتی بر روی دجله روان است. اشک من میگوید: "کشتی باید بر روی من روان باشد" (یعنی بر روی دریای اشک).

هوش مصنوعی: من آدم دیوانه‌ای هستم که وقتی به ماه نو نگاه می‌کنم، می‌گویم اگر آنجا پا بگذارم، باید سرم را پایین بیاورم.

هوش مصنوعی: اگر مال من را دزد ببرد و دل من را عشق برباید، در این میان، من باید در برابر این دو یکی از آن‌ها را انتخاب کنم.

هوش مصنوعی: جگرم از شدت ناراحتی و دل‌تنگی خشک شده است. از بس که گفتگوها و حرف‌های محبت‌آمیز را می‌شنوم، حالا نمی‌دانم چه کنم. اما می‌دانم که باید در این وضعیت صبر و تحمل بیشتری داشته باشم.

هوش مصنوعی: ای خاقانی، دیگر از عشق نگو، چون باید از دل گمشده‌ام خبری داشته باشی.