غزل شمارهٔ ۳۱۴

هوش مصنوعی: ای چشم‌های دل‌فریب تو، دل‌ها را آشفته کرده‌ای و موهای خوش‌بو و مشکی‌ات جان‌ها را به دام انداخته است.

هوش مصنوعی: از چهره‌ای زیبا و شبیه به ماه، مانند دشت‌های وسیع بهشتی شده و اشک‌های عاشقان، مانند بخاری از دریا به هوا رفته است.

هوش مصنوعی: یک بار قول داده‌اند که در دو ماه آینده می‌آیند و من به خاطر انتظارشان چشمانم را به چهار سمت دوخته‌ام.

هوش مصنوعی: چشمان پر از کینه‌ات باعث اندوه دل شده و لب‌های شیرینت این غم را تبدیل به حس خوشایندی کرده است.

هوش مصنوعی: به دلیل زلف‌های پیچیده و خیزش‌های خطرناک، مانند نیش کژدم، هرگز کسی کژدم را نمی‌بیند که خود را به شکل مار درآورده باشد.

هوش مصنوعی: زلف‌های تو مانند کمند دل مرا گرفت و به سوی خود کشاند. در پیچ و تاب عطر دل‌انگیزت، دل مرا به اسارت درآورده‌ای.

هوش مصنوعی: دل بی‌قرار و مضطرب من، با وجود زلف‌های پریشان تو، در شب‌ها آرامی پیدا نمی‌کند و تمام وجودم از سینه و چشمانم، در تلاش است تا به تو برسد.

هوش مصنوعی: هر شب پشت در تو، خاقانی به خاطر عشق تو، دو چشمی شبیه به نرگس را پر از اشک کرده است.